anathema1223

از بس که ملول از دل دلمرده خویشم

هم خسته بیگانه، هم آزرده خویشم



این گریه مستانه من بی سببی نیست

ابر چمن تشنه و پژمرده خویشم



گلبانگ زشوق گل شاداب توان داشت

من نوحه سرای گل افسرده خویشم



شادم که دگر دل نگراید سوی شادی

تا داد غمش ره به سرا پرده خویشم



پی کرد فلک مرکب آمالم و در دل

خون موج زد از بخت بد آورده خویشم



ای قافله ! بدرود، سفر خوش ، به سلامت

من همسفر مرکب پی کرده خویشم



بینم چو به تاراج رود کوه زر از خلق

دل خوش نشود همچو گل از خرده خویشم



گویند که (امید و چه نومید!) ندانند

من مرثیه گوی وطن مرده خویشم



مسکین چه کند حنظل اگر تلخ نگوید؟

پرورده این باغ نه پرورده خویشم

11/بهمن/1361