رگز برای عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش. گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای می رسی که ماه را بر لبانت می نشاند

.................عشق بلا مانع (كبریایی ها)..................... هر، كس می رود در، عشق ، یك گمراه است؟؟؟یك نفر، این حرف را از، كوله بار ذهن خود ، داد ، به من...دوست داشتن در، بستر عشق انگار، آرمیده است و خواب خواب...هر كس ، می رود در، عشقی...می رود در، عشق و بی آرایه ی خود ...عاشقی ، خود ، اندیشه ی سبز خدا گونگی است...رسیدن به، ثریِّاست...دمیدن نور‌‌، در، ریه های روح رفیق آبی هاست... تپش صداقت ، در، رگهای پاكی هاست...جریان حیات عشق ، می دهد ، زندگی ،به هر،انسان آزاده...و تشنگی هر، روح را آب حیاتْ بخش دلها باید...و آن ، آب ، عشق است...و خدا در، تكْ تك قطرات آن ، جاری است...و عشق ، یعنی كه چه؟؟؟ یعنی ، رسیدنْ به خدای خویش...از، حصار لحظه های پُر، نور، می گریزد شب...یك نفر، از، تپش سبز ثانیه ها ، با خبر است...و آن ، شروع و اوّل خداست...باید ، شروع كرد ، پایان درونی دیگر...باید دوباره ، سرآغاز خدایی بودن ، از، سر، گرفت...چه از، حدّ فنا...چه در، قامت بلندای منا...بایستی دل ، داد ، به عشق...امّا عشق ، چیست؟؟؟عشق بیْ از، این ، خودْ خواهی ماست...عشق ، معنی خداست...عشق ، یكْ لحظه ، از، این ، خود ، گذشتن بُوَدْ...چشم انتظارمان ، لبریز، است... معشوق ما ، هر، جا...معشوق ما ، در، قلب...در، افكار...در، روزها و شبها و در، روحهامان...و من ، از، انتظار چشمهایم ، جز، این ، چه خواسته ام؟؟؟هیچ...عاطفه ، در، حدّ لقاءُ الله...عشق ، در، حدّ رسیدنها...و امّا ، نه فقط ، اعمال ، در، ما ، می نهد ، رنگ ، در، بوم سپید تن سیرتهامان...بلكه ، تبر سرد حقارتهاست ، كه می زند ، پُتـك ، به من...تبر سرد دوستان اندرون ، شیطانی...روحهای ترك خورده و پاره شده ، پر، از، زمزمه ی بازگشت خداست...و در، تجلی ، این ، دانم ، كه ، هر، دل خسته و پُر، زخم ، لبریز، از، عشق بلامانع و حضور كبریایی خداوند است...و رفیق آبی ، دوباره بر، پا شد؛؛؛