من اختیار نكردم پس از تو یار دگر به غیر گریه كه آن هم به اختیارم نیست

خلوتم را نشكن شاید این خلوت من كوچ كند به شب پروانه به صدای نفس شهنامه به طلوع اخرین افسانه و غروبی كه در آن نقش دیوانگی یك عاشق بر سر دیواری پیدا شد. خلوتم را نشكن خلوتم بس دور است ز هوای دل معشوق سهند خلوتم راه درازی ست میان من و تو خلوتم مروارید است به دست صیاد خلوتم تیر وكمانی ست به دست ارش خلوتم راه رسیدن به خداست خلوتم را نشكن هرگاه دفتر محبت را ورق زدی و هرگاه زیر پایت خش خش برگها را احساس كردی هرگاه در میان ستارگان آسمان تك ستاره ای خاموش دیدی برای یكبار در گوشه ای از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو : یادت بخیر...