شب چو در بستم و مست از می ‌نابش كردم

ماه اگر حلقه به در كوفت جوابش كردم

                                                                     دیدی آن ت‍ُرك ختا دشمن جان بود مرا؟

                                                                    گرچه عمری به خطا دوست خطابش كردم

منزل مردم بیگانه چو شد خانة چشم

آن قدر گریه نمودم كه خرابش كردم

                                                                    شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

                                                                    آتشی در دلش افكندم و آبش كردم

غرق خون بود و نمی‌م‍ُرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانة شیرین و به خوابش كردم

                                                                     دل كه خونابة غم بود و جگر‌گوشة درد

                                                                     بر سر آتشِ جور‌ِ تو كبابش كردم

زندگی كردنِ من م‍ُردنِ تدریجی بود

آنچه جان كند تنم عمر حسابش كردم

                                                          فرخی یزدی