در برابر ِ بی‌کرانی‌ی ِ ساکن جنبش ِ کوچک ِ گُل‌برگ به پروانه‌ئی ماننده بود. زمان، با گام ِ شتاب‌ناک برخاست و در سرگردانی یله شد. در باغستان ِ خشک معجزه‌ی ِ وصل بهاری کرد. سراب ِ عطشان برکه‌ئی صافی شد، و گنجشکان ِ دست‌آموز ِ بوسه شادی را در خشک‌سار ِ باغ به رقص آوردند.

باد در گوش بلوطهای بلند...همان قصه ی شیرینی را حكایت می كند كه با تیغه های ظریف و باریك علف می گوید.... تنها آنكس شریف و بزرگ است كه صدای باد را در ساز وجود خویش به آوازی دلپذیر بدل كند...