اگر تو را شبیه شعر حفظ می کنم گناه کیست؟!!! من اشتباه می کنم که خواب را برای شعر پاره می کنم. نبودن کسی شبیه شعر را میان واژه ها گلایه می کنم. تو هم گناه می کنی مرا اسیر می کنی. مرا تو از ندیدنت ندیده سیر می کنی. لغت دوباره هی ورق سیاه میکند. به تو نگاه می کند که اشتباه می کند! که هی تمام این تلاش های خسته ی مرا برای بردن تو از مقابل نگاه خیس خاطرم تباه می کند. گناه می کند. گناه کیست که من شبیه شعر واژه می شوم! برای تو من استعاره می شوم از آسمان برفی پیاده رو که روی سقف گام های تو بهار می شود. صدای گریه های ابر خسته ای برای تو صدای خنده ی دهان آبشار می شود. کسی بدون تو همیشه حامل تمام دردهای روزگار می شود. کسی برای تو کنار می کشد! سکوت می کند صدا! سکوت... درست! من گناه کرده ام ولی... سکوت... اگر که اشتباه کرده ام تو را شبیه شعر خوانده ام گناه من! ولی اگر خودت شبیه شعر بوده ای گناه توست! کجاست شاهد حضور ما؟! ظهور من... حضور تو .... سکوت می کند صدا... صدا دوباره داد می زند: "اگر تو را شبیه شعر حفظ می کنم گناه واژه هاست!"