بی تو هیچم به خدا
پیش دل من بنشین
قدر این سینه پر مهر بدان
در دل خسته بمان

منم و خانهء ویرانهء دل
بی تفاوت مگذر از در میخانهء دل
مشکن ساغر امید مرا

ای همه هستی من
این نفس ها به خدا ارزان نیست
بر نمی گردد هیچ ،
شاید امروز چو بگذشت نباشم فردا
آه شاید که نبینی دگرم

بعد من
در قفس هیچ نماند
به جز از مشت پرم
که نمی ارزد هیچ

بنشین پیش دل من بنشین
قدرم امروز بدان
که به دام تو اسیرم ای دوست
و خدا داند و تو
از همه هستی خود
بی تو سیرم ای دوست

سخن از عشق بگو با دل من
که ندارد دل من جز به تو با کس سخنی
همچو یک ذره مرا
زیر این گنبد نیلی مکن از بند رها
صحبت از آه و دمست

آه بی سوز محبت ،
نفس سرد غم است و دم خالی از عشق
مرگ درد آلودیست
که رسد پیش تر از مرگ وجود