ameneh30

با توام ای سهراب ...


یادته گفتی بهم تا شقایق زنده است زندگی باید کرد
نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد/ دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد .

یادته گفتی بهم اومدی سراغ من/ نرم و اهسته بیا/ که مبادا ترکی برداره/ چینی نازک تنهایی تو
اومدم اهسته /نرمتر از یک پر غو/ خسته از دوری راه/ خسته و چشم به راه .

یادته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار/ فکر کنم شدم دچار.

تو خودت گفتی تنهاست ماهی اگه دچار دریا باشه/ اره تنها باشه/ یار غم ها باشه .

یادته می گفتی گاهگاهی قفسی می سازم /می فروشم به شما /تا به اواز شقایق که در ان زندانیست/ دل تنهاییتان تازه شود .

دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه سهراب / ساحل یک نفسه .

نیست که تازگی داره این دل تنهایی ما پس کجاست اون قفس شقایقت/ منو با خودت ببر به قایقت.

راست می گفتی کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود/ اره کاشکی دلشان پیدا بود.

من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب/
تو خودت گفتی بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه ی عشق تر است.

1/تیر/1364