خــــــــــــــــــــــــــدا یکی بود یکی نبود .یک مرد بود که تنها بود.یک زن بود که او هم تنها بود.زن به اب رود خانه نگاه میکرد وغمگین بود مرد به اسمان نگاه میکرد و غمگین بود .خدا گفتشما را دوست دارم پس همدیگر را دوست بدارید وبا هم مهربان باشید.))مرد سرش را پایین اورد.مرد به اب رودخانه نگاه کردودر اب زن را دید و زن به اب رودخانه نگاه کرد.مرد را دید.خدا به انها مهربانی بخشید وانها خوشحال شدند.خدا خوشحال شد واز اسمان باران بارید.مرد دستهایش را بالای سر زن گرفت تا زیر باران خیس نشود .زن خندید.خدا به مرد گفت((به دستهای تو قدرت میدهم تا خانه ای بسازی وهر دو در ان اسوده زندگی کنید.)) مرد زیر باران خیس شده بود.زن دستهایش را بالای سر مرد گرفت .مرد خندید.خدا به زن گفت((به دستهای تو همه ی زیبایی ها را می بخشم تا خانه ای را که او می سازد .زیبا کنی.))مرد خانه ای ساخت و زن خانه را گرم و زیبا کرد. انها خوشحال بودند.خدا هم خوشحال بود. یک روز زن پرنده ای را دید که به جوجه هایش غذا میدهد.دستهایش را بسوی اسمان بلند کرد تا پرنده میان دستهایش بنشیند.اما پرواز کرد و رفت و دستهای زن رو به اسمان ماند.مرد او را دید .کنارش نشست .دستهایش را بسوی اسمان بلند کرد.خدا دستهای انها را دید که از مهربانی لبریز بود.فرشته ها در گوشی پچ پچی کردند وخندیدند.خدا خندید و زمین سبز شد.خدا گفتاز بهشت شاخه ای گل به شما خواهم داد.))فرشته ها شاخه ی گلی به دست مرد دادند.مرد گل را به زن دادوزن انرا در خاک کاشت.خاک. خوشبو شد.پس از ان کودکی متولد شدکه گریه می کرد.زن اشکهای کودک را می دیدوغمگین بود.فرشته ها به او اموختند که چگونه طفل را در اغوش بگیردو از شیره ی جانش به او بنوشاند.مرد زن را دید که می خندید.کودکش را دید که شیر می نوشد. بر زمین نشست وپیشانی بر خاک گذاشت.خدا شوق مرد را دید و خندید.وقتی خدا خندید. پرنده باز گشت و بر شانه ی مرد نشست . خدا گفتبا کودک خود مهر بان باشید تا مهربانی را بیاموزید.راست بگویید تا راستگو باشید.گل. اسمان و رود را به او نشان دهیدتا همیشه به یاد من باشد.))روزهای بارانی و افتابی از پی هم گذشت.زمین پر شد از گلهای رنگا رنگ و لا به لای گلها پر شد از بچه هایی که شاد دنبال هم می دویدند و بازی می کردند. خدا همه چیز وهمه جا را میدید .خدا دید که زیر باران مردی دستهایش رابالای سر زنی گرفته است که خیس نشود.زنی را دید که گوشه ای از خاک با هزاران امید شاخه گلی را می کارد.خدا دستهای بسیاری را دید که بسوی اســمان بلند شده اندو نگاه هایی که در اب رودخانه به دنبال مهربانی می گردند. خــــــــــــــدا خوشحال بود چـــــون دیـــگر غـیــــــــــر از او هیـــــچ کس تنــــــــــــــها نبــود.