الهی ، امیدواری به خدای مهربانم را سپاس چهار شمع به آهستگی می سوختند و در محیطی آرامی صدای صحبت آنها به گوش می رسید: شمع اول گفت:من صلح و آرامش هستم اما کسی نمی تواند شعله مرا روشن نگه دارد،من باور دارم که بزودی می میرم. سپس شعله صلح و آرامش ضعیف شد و به کلی خاموش شد. شمع دوم گفت:من ایمان هستم برای بیشتر آدم ها دیگر در زندگی ضروری نیستم سپس دلیلی وجود ندارد که روشن بمانم. سپس با وزش نسیم ملایمی ایمان نیز خاموش شد . شمع سوم با ناراحتی گفت :من عشق هستم ولی توانایی آن را ندارم که دیگر روشن بمانم ،انسانها مرا در حاشیه زندگی خود قرار داده اند و اهمیت مرا درک نمی کنند ،آنها حتی فراموش کردند که به نزدیکترین کسان خود عشق بورزند....طولی نکشید که عشق نیز خاموش شد. ناگهان کودکی وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را دید و گفت :چرا شما خاموش شده اید؟شما باید تا آخر روشن می ماندیدو ....اشک از چشمان کودک سرازیر شد. آنگاه شمع چهارم گفت : نگران نباش تا زمانی که من وجود دارم ما می توانیم بقیه شمع ها را دوباره روشن کنیم ... من امید هستم. سپس کودک که چشمانش از شوق می درخشید شمع امید را برداشت و بقیه شمعها را روشن کرد .