در باغ « بی برگی » زادم

   و در ثروت « فقر » غنی گشتم.

       و از چشمه « ایمان » سیراب شدم.

          و در هوای « دوست داشتن » ، دم زدم.

               و در آرزوی « آزادی » سر بر داشتم.

                   و در بالای « غرور » ، قامت کشیدم.

                    و از « دانش » ، طعامم دادند.

              و از « شعر » ، شرابم نوشاندند.

          و از « مهر » نوازشم کردند.

       و « حقیقت » دینم شد و راه رفتنم.

    و « خیر » حیاتم شد و کار ماندنم.

و « زیبایی » عشقم شد و بهانه زیستنم.