كلاغی پیر بر روی ذرختی لانه می‌جوید ، سگ آواره‌ای از شدت سرما مثال بید می‌لرزد ؛ تنم از خستگی با پتك می‌كوبد ، سرم را در گریبان كرده‌ام پنهان ، كه از سرمای جانسوز زمستان در امان باشم ؛ دو پایم در تیرگی‌ها راه می‌پوید ، زن هرجایی اندر انتظاری عابری، تن رنجور خود را به هرسو می‌كشاند؛ كه شاید در چنین ساعات شب مرد هوس‌بازی به دام افتد و او را با پشیزی چند در آغوش خود گیرد ، پس آنگه لقمه نانی بدست آرد كه شكم را از عذاب بی‌غذایی‌ها رها سازد .

من از این صحنه‌های زشت و بدمنظر به راه خویش ، پا را می‌نهم در پیش و اشكی گرم بر رخسار سردم نقش می‌بندد .

   در این تاریكی و ظلمت ناگهان صدای ناله‌ای در گوش من بنشست . زلرزش رشته تار دلم بگسست ، قدم را تندتر كردم تا ببینم كیست ، فغان و ناله اش از چیست ؛ چو دیدم فقیری لامكان از شدت سرما ، چو مار زخم‌خورده می پیچد از درد ، سخنهایش شرر بر جان می‌زد ؛

   خداوندا جوابم ده ، شنیدم هركه را خواهی دهی عزّت، شنیدم هركه را خواهی دهی ذلّت، خداوندا عزّت و ذلّت به دست توست ؛ ای پروردگار دانا ، چرا این دردهای دردمندان را طبیبی نیست ؟ چرا با این همه نعمت مرا از آن نصیبی نیست ؟ خداوندا ستم كافیست !

زمان با برف خود آنشب ، برای او كفن می‌دوخت ، درون كاخ زیبا چلچراغی تا سحر می‌سوخت