من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می‌رفتم دو كبوتر در اوج ، بال در بال گذر می‌كردند دو صنوبر در باغ ، سر فراگوش هم آورده ، به نجوا غزلی می‌خواندند مرغ دریایی... با جفت خود از ساحل دور رونهادند به دروازه نور... چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق ، در سراپرده دل : غنچه‌ای می‌پرورد ، هدیه‌ای می ‌آورد برگ‌هایش كم‌كم باز شدند ، برگ‌ها باز شدند... یافتم ! یافتم ! آن نكته كه می‌خواستمش با شكوفایی خورشید و گل‌افشانی لبخند تو آراستمش تار و پودش را از خوبی و مهر خوش‌تر از تافته یاس و سحر بافته‌ام " دوستت دارم " را من دلاویزترین شعر جهان یافته‌ام . این گل سرخ من است دامنی پر كن از این گل كه دهی هدیه به خلق كه بری خانه دشمن ، كه فشانی بر دوست راز خوشبختی هر كس به پراكندن اوست در دل مردم دنیا ، به خدا نور خواهد پاشید ، روح خواهد پاشید تو هم ای خوب من این نكته به تكرار بگو این دلاویزترین شعر جهان را ، همه وقت نه به یك بار و به ده بار ، كه صد بار بگو " دوستت دارم را از من بسیار بپرس " " دوستت دارم را با من بسیار بگو "