تو رفتی و در سکوت کلبه عشق تمامی وجود من سخت آزرد شقایق های این دشت پر از خون درون سینه ام نشکفته پژمرد تو رفتی و با تو عشق هم سفر کرد شریک غم به کام من فرو ریخت سکوت ماتم درد و جدایی به شبهای غم آلود بیامیخت سفر کردی لیکن دستهایم کنون در حسرت و غرق نیازند فراق و دوری ات را چاره ای نیست پس از تو اشکهایم چاره سازند بیا ای زندگانی بگذر از من که بی او زندگانی هیچ و پوچ است فروپاشیده شد کاشانه دل پرستوی مهاجر فکر کوچ است