خشکه مقدسان می پندارند که دین با هر انچه که زیباست و عاشقانه و وجداور مخالف است آنها گمان میکنند که دین فقط و فقط به غم و غصه و مویه آشناست. آنها زبان عارفان را در نمیابند. زبان عارفان سرشار از زیبایی و عشق و کرشمه است. خشکه مقدسان گلی را که میبینند فورا استغفار میکنند. آنها نغمه ای زیبا را که میشنود از احساس گناه به خود می لرزند. گور برای انها جایی ست که در آن از شر گناه خلاص میشوند . انها تعجب میکنند که چرا خداوند آنها را در گور نیافریده . بلکه به دنیایی آورده که به شائبه ی گناه و نظر بازی آلوده است !! آنها در فهم معنای گناه دچار گناه شده اند . انها گناه را بد تعبیر گرده اند. گناه هر آن چیزی است که بر دل ما قفل میزند تا نفهمیم و احساس نکنیم و عشق نورزیم . گناه چیزی ست که جلوی دیدگان ما پرده میکشد تا نبینیم. گناه چیزی ست که در گوش ما پنبه لجاجت فرو میکند تانشویم. گناه چیزی ست که از دل,گََِل میسازد . زیرا چشم و گوش دل ما تمامی توشه ما برای رسیدن به خداست. اما افسوس که ما ادما چشم و گوش و دلمان را بستیم و راهی برای رسیدن به خدا نماندیم و زندگی را گناه میدانیم و رها زندگی نمیکنیم