عشق ها می میرند. قلبها می پوسند. احساس ها له می شوند و غرور ها می شکند. چشمها اشک می ریزند. دست ها از غم هایی می نویسند که دل هر کس را به درد می اورد و او را به اه کشیدن وا می دارد.دستها به سوی اسمان نیلی دراز میشود و کسی را می خوانند که امید دهنده ی نا امیدان است. اینجا هر کس به دنبال خویش است. این جا هر دلی به دنبال عشقی است و عشق ها می میرند و سنگ ها به سوی شیشه ها نشانه گرفته می شوند وتیرها به سوی اهوان وحشی . و این غزل ها هستند که با فریادی در دل کوه قلب انسان را می لرزانند و عشق ها چه زود می میرند . ان وقت است که می گویند : کبوتر کشته را پراندن رسم نیست!

در تمام ادوار زیبایی را دوست داشته ایم ، نه فقط هر آنچه زیباست خوب است، بلكه هر آن چه خوب است زیباست