مرا از اینکه می بینی پریشان تر چه می خواهی؟ از این آتش به جز یک مشت خاکستر چه می خواهی؟ من از اوج نگاه تو به زیر پایت افتادم بیا این اوج، این پرواز، این هم پر، چه می خواهی؟ مرا بی خود به باران می بری با مستی چشمت بیا این چشمها، این گونه های تر، چه می خواهی؟ برای ادعای عشق اگر این سینه کافی نیست بیا این تیغ، این شمشیر، این هم سر چه می خواهی؟ مرا کافیست تاوان لبانت بوسه ای زخمی از این ضحاک در خون مرده، آهنگر چه می خواهی؟ تمام این غزل با خون رگهایم نثارت باد بگو دیگر عزیز من بگو دیگر چه می خواهی؟

روزی پیر معرفتی، یکی از شاگردانش را دید که زانوی غم بغل گرفته و گوشه ای غمگین نشسته است. نزد او رفت و جویای حالش شد. شاگرد لب به سخن گشود و از بی وفایی یار صحبت کرد و این که دختر مورد علاقه اش به او جواب منفی داده و پیشنهاد ازدواج دیگری را پذیرفته است. شاگرد گفت که سالهای متمادی عشق دختر را در قلب خود حفظ کرده بود و با رفتن دختر به خانه مرد دیگر او احساس می کند باید برای همیشه با عشقش خداحافظی کند. استاد پیر با تبسم گفت : اما عشق تو به دخترک چه ربطی به او دارد ؟ شاگرد با حیرت گفت : ولی اگر او نبود این عشق و شور و هیجان هم در وجود من نبود ؟! استاد پیر با لبخند گفت : چه کسی چنین گفته است. تو اهل دل و عشق ورزیدن هستی و به همین دلیل آتش عشق و شوریدگی دل تو را هدف قرار داده است. این ربطی به دخترک ندارد. هرکس دیگر هم جای دختر بود تو این آتش عشق را به سمت او می فرستادی. بگذار دخترک برود! این عشق را به سوی دختر دیگری بفرست . مهم این است که شعله این عشق را در دلت خاموش نکنی. معشوق فرقی نمی کند چه کسی باشد ! دخترک اگر رفت، با رفتنش پیغام داد که لیاقت این آتش ارزشمند را ندارد. چه بهتر ! بگذار او برود تا صاحب واقعی این شور و هیجان فرصت جلوه گری و ظهور پیدا کند ! به همین سادگی بدرود