http://skarpe770.persianblog.ir

مــــرا پرورانیـــــــده مهــد یـــلان ..... بود در تنـــــم خــــون ایرانیـــــان / منــم دخت ایـــران و نام آورم .....ز نیروی شیـــــــران بود گوهـرم/ نی‏ام دخت آرایــــش و آب و رنـگ....مـــــرا ســــادگی باید و نام ننگ / كنــــم جان خود را فــــدای وطـــن ....كه با او چنین است پیمـــــان من / مــــرا گلشن زندگـــی میهن است ....شكفته دل من، ازین گلشن است/ دفاع از وطـــن كیش فرزانگی است.... گذشتن ز جان رسم مردانگیست/ یكــــی را كه آشفتـــه باشـــد وطن ....بــــود نام او زشت در انجـــــمن/ كسی كز بدی دشمن میهن است ...به یزدان كه بدتر ز اهریمن است/ وطـــن ای ترا خانه‏ی زنــــــدگی ... كه این خـــانه را باد پاینــــدگی/ مــــــرا اوج عزت در افـــــلاك تست ....بچشمان من كیمیــــا خاك تست / ســــرشته ازین خــــاك گشته گلم ... دریـــن خــــاك، آخـــــر بود منـزلم / رود ذره‏ای گــــــر ز خاكــــــت به باد ... بخــــون من آن ذره آغشتـــه بـاد

زنم من. زنی در اندرونی - در پستویی که در آن حسرتها و آرزوهایم را پنهان کرده ام. پستویی که بوی خواسته های مردانه ات در آن، هوای آزاد رهایی، هوای آزادی را پس می زند. زنم من. زنی که مشروطه را پشت سر گذاشته است. اسلحه به دست و فریاد بر زبان به استقبال آزادی رفته است و خیلی زود از کفش داده؛ از کفش ربوده اند! زنم من؛ در هیات یک انسان. هرچند اگر کاغذی به نام «قانون» به انکارم برخیزد. زنم من و انکار من، انکار حقیقت است. قرنهاست که این را می گویم و تو هنوز آن را نشنیده ای! همیشه دیواری بوده است؛ همیشه پرده ای. چهره ام را ببین! این صورت دیروز من است. از یادم نمی رود. از یادم مبر! من همانم؛ از اندرون پنهان تو به خیابان آمده ام. با تو سخن گفته ام. دنیا صدایم را شنیده است. دنیا به سلامم پاسخ گفته است و تو هنوز در کار دیوار کشیدن و پرده انداختنی! با من بیا. از دیروز "تو" به امروز "ما". اگر نیایی فردا از آن "من" خواهد بود... چهره ی سوخته ی این شهر و لبهای خشک این مردمان، آتشی به دودمان دلم می زند، که نه جای پای کوروش تسکینم می دهد و نه عظمت پارسوماش ... کجاست آشور بانیپال؟! تا بار دیگر به عرض جاروب کند سرتاسر آنزان را، که به تمامی طول و عرض، عشقی در آن سوسو نمی زند. کارون گواه است.. کارون گواه است نان ایل من از جنس گندمی ست که حضرت آدم، پردیس را به یک دانه اش فروخت!!

هرگز نبینم‌ آن‌كه‌ وطن‌ نیمه‌ جان‌ شود .. بی وی همیشه‌ پیكر بی جانم‌ آرزوست‌

من آن نی ام به مرگ طبیعی شوم هلاک .. وین کاسه خون، به بستر راحت هدر کنم !!

آهِ حلاجم ، ز جورِ شبلیانِ روزگار !

زانو نمی‌زنم، حتا اگر سقفِ آسمان، کوتاه تر از قدِ من باشد!

لب‌ بر لبی گذار كه‌ بوی وطن‌ دهد .. بوسیدن‌ همان‌ لب‌ خندانم‌ آرزوست‌ !

مرا به زوزه ی دراز توحش در عضو جنسی حیوان چه کار؟! مرا به حرکت حقیرِ کرم ، در خلا گوشتی چه کار؟! مرا "تبار خونی گل ها" به زیستن متعهد کرده است... تبار خونی گل ها ، می دانید؟؟؟

سقف اسمان هنوز برافراشته است
این مردانگیست که که کوتاه امده
تو به زانو نخواهی نشست ..درودت باد
چرا که مردان را میبینم که به خاک افتاده اند
تو زانو نزن تا همگان بدانند ..که زن ..اری زن
همان وجودی که سالها در اسارت مردان بود و کمش می خواندند. امروز در شب تسلیم مردان .هنوز فریادش خاموش نشده..
 امیدی اگر هست به شماست ..