اتاق من یك پنجره بیشتر ندارد.مسیر نگاهش را كه دنبال كنی می رسی به آجر و سیمان و تیرآهن.می بینم از این طبیعت كه نمی شود چیز خاصی نوشت.هر روزم را با صدای دلنشین چكش بیدار می شوم و فرو بردن بالش روی سرم هم تاثیری ندارد.صبحش عین شب است و هر روز نمای غروب خورشید را به من هدیه می دهد.آنوقت انتظار دارم كه روحیه ی لطیفی برای ته مانده ی حس های هنری ام باقی مانده باشد! گاهی دوست دارم كه بنویسم....مهم نیست از چه كسی یا چه چیزی!انگار قلم من می شود مثل یك كرم سمج و توی ذهنم شروع به وول خوردن می كند.....و جالب اینجاست كه هیچ چیز از آمدن گاه و بی گاه تو در این حال و روز به ذهن من جلوگیری نمی كند....شده ای مثل همان بغض معروف كه راه نفس را می بندد ،نه می تركد و نه می توان فرو خوردش.....