رو به آسمان چشم می بندم و خود را از هراس این همه پاییدن که پایم را کجای فکر و ذهن این همه آدم بی راه و بی دلیل می گذارم ، رها می کنم. باران...باران بر من می نشیند ، آرام...آرام و من چون دانه ای گمشده میان این همه خاشاک و خانه های بلند ، سبز می شوم. چشم باز می کنم ، تکه خاک زیر پاهایم خشک است و تشنه باران و نگاه تو به من ! به احترام این همه سادگی ، طراوت و خیسی ،اندکی تحمل کن و از من نخواه پا بر قطره های خفته بر خاک بگذارم.تحمل کن ،‌وقتی قطره ها بیدار شدند به تکه خاک زیر پایم آب می دهم. در انتظار شما در کلوب زندگی زیباست http://www.cloob.com/club.php?id=62#&postlist&