سروش خورسندی

زمانی که گلدان شکست............ پدر گفت:حیف بود مادر گفت:عمرش کوتاه بود برادر گفت:زیبا بود خواهرم گفت:مال من بود ولی زمانی که قلب من شکست هیچ کس حتی آخ هم نگفت.
می اید میدانم می اید
زیر بارانی كه بوی یاس سپید را دارد و از ابرهای عاطفه بر زمین عشق چكیده است./


با خود دامن دامن ستاره و صحرا صحرا شقایق دارد.
می اید میدانم با نوازش ماهتاب و نسیم, با هزاران هزار سرو به بلندی انانی كه به بهای عشق جان باختندو عاشقانه مردن را پذیرفتند.
میدانم روزی كه بیایی من در كنار این جاده با دفتری خاكی و مدادی سبز برایت می نویسم
قصه ای كه نقش اولش تو باشی ...
چشمانم را می بندم ...در میان باغی از گل ,گل های یاس و سوسن و نیلوفر در خیال و در واقعیت ...تو امدی با پیراهنی بلند از كتان صورتی و نگاهی معصوم و چه تنها!
روبرویم نشستی ...ممتد و پر تمنا نگاهم كردی و من مبهوت نگاهت كردم . چقدر در ذهنم دنبال تو گشته بودم و تو حالا چه راحت بر سیاهی چشمانم قدم گذاشتی.
پرسیدی:چرا بی قراری؟ومن متعجب از سوالت فقط نگاهت كردم
ناگهان بی اختیار چشمانم را باز كردم
نه تو بودی...نه باغ پر از یاس و سوسن
تنها چهار دیوار بلند با پنجره ای تاریك و دری بسته كه از پشت ان صدایی ضعیف می گفت:
می اید میدانم می اید...

5/مرداد/1368