سلام الان که دارم این متن رو مینویسم حدود یه ماهی میشه که تو کلوب عضو هستم. و الان که مینویسم منظورم شخص خاصی نیست. همیشه فکر می کردم کلوب جایی است که راحت میتونم حرفامو توش بزنم.و آدم هایی همیشه هستند تا همدم تنهایی های ما باشند. ولی نمی دانم چرا وقتی از عشق صحبت به میان میاد دختر ها فکر می کنن تو هم مثل پسرای دیگه هستی و پسر ها میگن عشق کیلویی چنده. ولی باور کن من یه عاشق واقعی هستم و مطمئن هستم بالاخره یه روز که وارد سایت میشم و مثل همیشه پروفایلمو باز می کنم..اونی که میخوام برام یه پیام گذاشته... الان جمعه شبه و خیلی دلم گرفته ولی اشکالی نداره جمعه ها همش میرم پشت بام میخوابم و با شمارش ستارگان خوابم میبره.. ولی ای انسانها بدانید که هنوز در هیاهوی دنیای ماشینی امروز هستند کسانی که در کوچه های غربت منتظر یه نگاه ساده لبخند بر لبهایشان خشکیده است. ارادتمند شما علیرضا