میهنم آیینه ای سرخ است با شکافی چند، بشکسته که نخواهد التیامی داشت ز آن که قابی گردشان را با بسی قلاب ها بسته مثل دریاچه ی بزرگی، راه های رود ها مسدود بر آن مانده ، پیوسته می خورد از ما یه تا گردد کویری خشک نم نمک، آهسته آهسته ............................. معبر دلخسته ی بس قتل عام آخرینش این خوب گویم، بد ترینش این ........................... آی مار قهقهه، آیینه ی دل خسته را بردار چند و چون بشکسته را بردار خویش را لختی در آن بنگر دلبر ای دلبر ای درونت کشته ما را و برونت کشته با آوازه عالم را - ای فقط آوازه دیگر هیچ- خویش را بنگر ببین چونی چیستی ، آزار یا آزر؟ یا مهیب خویش خور آذر؟ ............................. آی مار قهقهه، هم زشت ، هم پستی هم چنان بی رحم و سیری نا پذیری دون تا چه دیدی تو در این آیینه ی سر خم که چنینش خرد بشکستی ........................... از درون بینان نیست در گیتی که اوصاف تو نشناسد، هیچ کس! من چرا زین بیش گویم؟ پس، بس. ............................ میهنم آیینه ی سرخ است ( و مار قهقهه زان دور) با شکافی چند...