سر پنجه به چشمانم ، بگرفتم و بستم چشم پیشانی خود پنهان برسر پنجه خود کردم تا داغ شکستم را ، از خلق کنم پنهان اما تو که می بینی ، اما تو که می دانی تنها ترم از تنها ای یاور بی یاران این دست من و این تو بس کن دگر این بازی آخر به چه می نازی خود می شکنی آسان ، هر چیز که می سازی یک تن بود از ما تو ای رهبر گمراهان یا میکشیم با خود یا می کشمت آسان نه صبح جلا دارد نه سینه صفا دارد اندوه غروبی نیست امید به فردا چیست؟ امشب غم و فردا غم بی عشقم و بی عالم تنها ترم از تنها ای یاور بی یاران اینک من و اینک تو داد دل من بستان از صفحه این گیتی ، محوم کن و پاکم کن تا با تو در آمیزم، خوردم کن و خاکم کن.