ضیافت باید قصه ای تازه آغاز كنم و نشان دهم كه هنوز میتوانم عشق بورزم باز هم برایت مینویسم از لحظه ضیافت من و دل كه در آن جای تو خالی بود و باز هم برایت مینویسم از عطش دیدار تو ,از بغض غربت كه واژه به واژه آن را گریه كردم ابری دیگر فرا گرفته است، آسمان دلم را میان غباری از درد نشسته ام به انتظار نگاه بارانی صده ها, هزاره هاست كه نشسته بر سكوی انتظار، یخ بسته ام,سنگ شده ام، بدل به تندیسی سیمانی شده ام .مدتهاست كه زمان گم كرده بر قلب خالی این تندیس سیمانی چشم امید دوخته ام و تو را كه نمیدانم كیستی و فقط میدانم مثل هیچكس نیستی ,انتظار میكشم. بر هر ضریحی,بر هر شاخساری,بر هر قفلی,بر هر سبزه و گلی,بر هر باغ و گلستانی,بر هر خاطره و خاطره ای و بر تمامی لحظه های فرصت رو به پایانم آمدنت را دخیل بسته ام

در خلیجی بی افق من بندری بی ساحلم باز مثل كشتی خورشید تركم مـــــــی كنی ؟! پا كشیدی در رگم گر خون بخشكانی در آن ریشه های خویش را در اصل محكم می كنی ! مقداد www.fspoem.parsiblog.com کتاب بوی خوش قولی باران