وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید
وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

وقتی زمین ناز تو را در آسمانـــــــها می کشید
وقتی عطش طعم تو را با اشکهایم می چشید

من عاشق چشمت شدم نه عقل بود ونه دلی
چیزی نمی دانم از این دیوانگــــی و عاقلـــــی

یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمـــــانت مرا از عمــق چشمــــانم ربود  

وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد
آدم زمینی تر شـــــــد و عالـــــــــــم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی
چیزی نمی دانم از این دیوانـگی و عاقلی