هیچ کس ویرانیم را حس نکرد
وسعت تنهاییم را حس نکرد
در میان خنده های تلخ من                                 گریه ی پنهانیم را حس نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی
درد بیکس ماندنم را حس نکرد
آنکه با آغاز من مانوس بود                              لحظه ی پایانیم را حس نکرد

ساغرم آبادی ویرانه ات بر دوش من
وسعت تنهاییت بر دوش من
تو فقط لختی بخند ای نازنین                              گریه کم کن اینهمه بردوش من

در هجوم لحظه ها با هرکسی
تو بخواهی می توان جنگید ای دریای من
من از اول باتو بودم ساغرم
حیف هرگز تو ندیدی جای من