ویران شود این شهر که میخانه ندارد شب دارد و شمع و گل و پروانه ندارد این شهر چه شهری است که در بزم شبانه ساقی ومی و شاهد و پیمانه ندارد از مطرب و می ساقی وساغر خبری نیست در محفل شب باده ی مستانه ندارد غم می کشدم گر نخورم جام شرابی گوش شنوا ناله ی دیوانه ندارد خوش گر به خرابات کنی مست وخرابم بی عشق دلی راه به جانانه ندارد ساقی بده زان جام مرا باده پیاپی این باده بجز عاشق فرزانه ندارد در بزم شما نیست چرا ساغر و ساقی بیزارم از این شهر که میخانه ندارد پیمان ز غم و درد همی گفت و سفر کرد این شهر به غیر از غم وغمخانه ندارد ارادتمند شما مختاری.