غروبی­ست غریب!

می­پایم،

        تا تو بر آیی،

                    تا تو ببالی،

                                تا تو بمانی،

در غروب­های غریب،تنها می شود گریست.

من در آوازهای خویش می­گریم

                و  آواز و اشک را بدرقه­یِ راهِ تو می­کنم.

شاید قاصدکِ محزونِ آوازم،

                در سپیده­دمِ صبحی دور،

                                بر شانه­های خسته­یِ تو بنشیند.