نشر ارمغان طوبی

4000

تو را غیر از این غذای خواب و خور، غذای دیگر است که :(( اَبِیتُ عِندِ رَبّی یُطعِمُنِی وَ یَسقِینِی))




در این عالم آن غذا را فراموش کرده ای و به این مشغول شده ای و شب و روز تن را می پروری . آخر این تن ، اسب توست ، و این عالم آخور اوست و غذای اسب ، غذای سوار نباشد . او را به سر خود خواب وخوری ست و تنعمی ست، اما سبب آنکه حیوانی و بهیمی بر تو غالب شده است ، تو بر سر اسب در آخور اسبان مانده ای و در صف شاهان و امیران عالم بقا مقامی نداری . دلت آنجاست ، اما چون تن غالب است ، حکم تن گرفته ای و اسیر او مانده ای