فکر روز

75000

سخن گفتن از «عشق » به عنوان امری مقدس ، در دنیایی که مدت هاست که در واژه های «قداست و تقدس و مقدس» چندان معنایی پیدا نمی کند، و اعتماد به امر مقدس را نوعی بلاهت می داند، کاری بس مشکل است؛ دنیایی که به نظر می رسد بر تقدس زدایی از امور مقدس، سوگند یاد کرده است و می پندارد که عبور از مرز «مقدس» او را به حقیقتی والاتر و واقعی تر رهنمون می شود.
عشق باعث می شود که ما به بیرون از خویشتن روی آوریم ، یعنی با تمام هستی خود به «دیگری» توجه کنیم. «رفتار عشق » درست عکس «رفتار عقل» است یعنی اگر عقل همه چیز را از مرکزی که خود در آن ایستاده است می نگرد و ارزیابی می کند، و از این رو در «خودخواهی محض» غوطه می خورد، عشق به انسان امکان می دهد که به بیرون از خود توجه کند؛ بیرون از خودی که نامش «معشوق» است و همه حرکات و سکنات عاشق فقط وفقط تابع خواست و اراده اوست ...