دخترای دزفولی

در کلبه تنهایی من چیزی جز انتظار نیست . دیوار های کلبه ام دیگر واژه های انتظار را خوب نمی فهمند . پنجره کلبه ام به روح پاییزی عادت کرده است و می داند ، از اشکهایم می فهمد که انتظارم برای کیست . نیلوفر های کنار پنجره ام برای آمدنت دست دعا بلند کرده اند . کبوتر سفید بام کلبه ام می داند انتظار تو را می کشم . می رود تا شاید خبری را برایم بیاورد ولی هرگاه باز می گردد در چشمانش سنگینی غمی را حس می کنم ، چیزی نمی گوید و پر می کشد . می داند اگر بگوید خبری از مسافر تو نبود اشک هایم سرازیر می شوند . من به شقایق هایم آب نمی دهم آنها با اشکهایم پرورش یافتند . آسمان را خبر کردم که هرگاه پرتو های عشقت را به من تابیدی آفتابی شود ولی سالهاست که آسمان دهکده ام ابری است و می بارد . ای بهاز زندگیم ! بیا ، بیا تا پنجره ام از من خسته نشده ، بیا تا گلهایم با من قهر نکرده اند . بیا تا کبوترم حرفی برای گفتن داشته باشد ، بیا تا آسمانم آفتابی باشد ، بیا و به این انتظار پایان ده

هر وقت توی زندگی به یه در بزرگ رسیدی که روش یه قفل بزرگ بود نترس و نا امید نشو!!! چون اگه قرار بود باز نشه جاش یه دیوار میذاشتن

دریابه دشواری گل آلود می شود اماجوی به زودی ، هیچگاه کم نباش

عشق رو قبول داری و عاشق بودی قبلا اما حالا فكر می كنی یه آنتراكت لازمه، شاید دوست نداری عاشق باشی، شاید آخرین باری كه عاشق شدی خیلی چیزا یاد گرفتی كه نمیذاره دیگه عاشق باشی، شاید منطقی هستی تا احساسی، دوست داری یك بار برای همیشه ولی هنوز پیداش نكردی، می بی وقتش رو نداری،‌درس داری، كار داری، سرت شلوغه یا شاید خیلی باكلاسی (قطعاً همین طوره) بهونه میاری یا حوصله عاشقی رو نداری، فكر می كنی عاشقی ازت گذشته شایدم ترجیح میدی بیشتر به خودت فكر كنی تا اینكه... به هرحال فكر میكنی كه فعلا عاشقی تعطیل

طراحی شده برای بحث و تبادل اطلاعات به همراه تفریح و سرگرمی