من سیزیف را در دامنه كوه رها میكنم!بار سنگین او را پیوسته باز می یابم اما سیزیف وفاداری متعادلی را تعلیم می دهد كه منكر خدایان است و صخره ها را بلند میكند.این جهانی كه از این پس فرمانروایی ندارد در نظر او نه بیحاصل است و نه بیارزش.باید سیزیف را خوشبخت شمرد!
