پابلو نرودا

تمام روز به پنجره خسته می اندیشمبه تبسم های غریبیکه مهمان عاطفه های خام اند و پسرک همسایه هنوز پای پنجره نشسته است سرود خسته عشق را زمزمه میکند دستهایش, پر از سکوت ناگزیر و من هنوز می اندیشمبه فرداپسرک خواهد ماند؟  رویاها به پنجره همسایه ختم میشوند؟ هنوز می اندیشم و پسرک همسایهپشت پنجره پیر میشود ...

کنار پیچ خیابان زنی که ناباور نشسته.سفره ی شعرش پر از هوای سفر   و یک غزل که به آخر رسید و شد بن بست شبیه کوچه ی بیمار،کور،لال و کر   عروسک نگه اش در پی نگاهی ناب و روزهای قشنگی که بود ابری و تر   و زن که خسته نگاهش به سفره می افتد که خالی است ندارد درون خود دیگر   نه شور و شوق غزل نه هو...

آوار شد خیالی با یک نگاه سادهآغاز یک مصیبت با اشتباه ساده آمد کسی و ما را با نام گل صدا کرد مهتاب و شمع و شب بو... شعر و پگاه ساده چندی گذشت و تنها عکسی شدی و آهیمیعادگاه مان بود تنها "پناه" ساده فنجان قهوه تلخ تکرار راز دل بوددل برکشید آرام از سینه اه ساده تو نیستی و فنجان "فال گذشته" می خوانداز زخ...

دنبال چه میگردی ؟ کوچه باغ ها در محاصره اند و هیجانات این صبح بی قرار که تمامی ندارد دنبال چه می گردی ؟ زمین همواره زمین خواهد ماند و زندگی همیشه همین بوده این آسمان است که روشن تر می شود و خدا پیدا . بی محابا قدم بردار بی اندیشه ای از سکوت ... تو بزرگ خواهی شد ... به شب قسم ...