همدم تنهایی من

یه جای دوستانه و صمیمی

رو قلبت پا گذاشتن، بازم دلت شکسته/ اشک دو چشمهای تو، ابر بهارو شسته/ تنهای تنها شدی، دربدر و آواره/ بار سفر رو بستی، راهی شدی تو جاده/ حس عجیبی داری، وقتیکه تنها میری/ هیچکسی رو نداری، سر رو شونه ش بزاری/ تنهایی و بی کسی، همدمیه تو شبهات/ بغض غریبونه ای، نشسته توی صدات/ این لحظه های خاموش، مرگ نفس رسیده/ موقع رفتن جان، از این قفس رسیده/ تو یک لحظۀ سنگین، یه حس گنگ و مبهم/ میگه رها شدی تو، دیگه از غصه و غم/ زوزۀ باد وحشی، توهمِ صداها/ تو گوشات مینوازه، یه سمفونی زیبا/ پاهات دیگه نمیرن، نفس تو سینه سنگین/ یه گوشۀ این جاده، سر میزاری رو زمین/ مسافر غریبه، چه بی صدا شکستی/ تو اوج بی کسی ها، دل رو به جاده بستی/ تو جاده های غربت، غریب و تنها موندی/ تو غربت جاده ها، غریبونه تو مُردی s_h.h

ســـــلام این کلوب ازتاریخ 21/8/88شروع به فعالیت کرده است مقدمتان گلباران

کسانی که دنبال همراز خود می گردند ودنبالشن باید عشقتو دنبال کنی تا بهش برسی وگرنه بهش نمی تونی برسی و پشیمان خواهی شد تو به انچه که بخوای با اراده میتونی برسی همراز خود را پیدا کن نه برات پیدا کنند باید خودت دنبالش بری شما با تکیه بر عشق در این کلوب عضو بشید

درمجالی که برایم باقیست... باز همراه شما مدرسه ای می سازیم..که در آن همواره اول صبح..به زبانی ساده...مهر تدریس کنند،.. و بگویند خدا..خالق زیبایی...و سراینده عشق...آفریننده ماست...مهربانیست که ما را به نکویی...دانایی...زیبایی....و به خود می خواند.. جنتی دارد نزدیک، زیبا و بزرگ... دوزخی دارد- به گمانم..کوچک و بعید در پی سودا نیست....که ببخشد ما را...و بفهماندمان،.. ترس ما بیرون از دایره رحمت اوست.... در مجالی که برایم باقیست.... باز همراه شما مدرسه ای می سازیم.... که خرد را با عشق.. علم را با احساس.... و ریاضی را با شعر.... دین را با عرفان...همه را با تشویق تدریس کنند... لای انگشت کسی.. قلمی نگذارند...و نخوانند کسی را حیوان... و نگویند کسی را کودن... و معلم هر روز... روح را حاضر و غایب بکند.... و به جز ایمانش... هیچکس چیزی را حفظ نباید بکند... مغزها پرنشود چون انبار... قلب خالی نشود از احساس... درس هایی بدهند... که به جای مغز، دلها را تسخیر کند... از کتاب تاریخ....جنگ را بردارند.... در کلاس انشاء...هر کسی حرف دلش را بزند... «غیرممکن» را از خاطره ها محو کنند...تا، کسی بعد از این...باز همواره نگوید: «هرگز».... و به آسانی همرنگ جماعت نشود.... زنگ نقاشی تکرار شود...رنگ را در پائیز تعلیم دهند... قطره را در باران... موج را در ساحل... زندگی را در رفتن و برگشتن... از قله کوه...و عبادت را در خدمت خلق... کار را در کندو...و طبیعت را در جنگل و دشت.... مشق شب این باشد....که شبی چندین بار....همه تکرار کنیم: عدل.... آزادی... قانون... شادی... امتحانی بشود....که بسنجد ما را...تا بفهمند چقدر...عاشق و آگه و آدم شده ایم.... در مجالی که برایم باقیست....باز همراه شما مدرسه ای می سازیم....که در آن آخر وقت...به زبانی ساده...شعر تدریس کنند... و بگویند که تا فردا صبح... خالق عشق نگهدار شما.....

پلیس فـرت در باره طنز پلیس کلوب میباشد