کلوب میکروبیولوِژی

روشنفکری (در انگلیسی Intellectualism در فرانسه Intellectuelité و در زبان لاتین Intelligere) به معنی تفکیک دو چیز از همدیگر است. به همین دلیل به عنوان روح انتقادگرا و ممیز شناخته می شود. واژه ی روشنفکر یا«اینتلکتوال» صفتی است برای آدمهای خردمند ، خردگرا و عقلائی؛ آدمهائی که پدیده های جهان را برحسب دستور خرد و دانش بررسی می کنند و می سنجند و به جای خیالبافی، متفکر و اندیشه ورند. به این ترتیب در مقایسه ی این مفاهیم با ذهنیتهای تخیلی و توهمی، شمار روشنفکران در هرجامعه، نمی تواند رقمی فوق العاده بزرگ را در برگیرد. تفاوت هاى «روشنفكران» (intellectuals) و «دانشگاهیان» (academics) مدت هاست كه ذهنم را اشغال كرده است، از دو جهت. هم براى اینكه تكلیفم را با خودم روشن كنم و هم تحقیقى در این خصوص منتشر كنم. امروز كه نوشته دكتر حسین پاینده را با عنوان «تاملى درباره عنوان استاد» در شرق خواندم، با خودم گفتم شاید بد نباشد كه عجالتاً به این موضوع بپردازم. دكتر پاینده نكته هاى درستى را درخصوص چگونگى ارتقاى ادارى استادان دانشگاه و برخوردارى آنان از مزایاى این ارتقا بیان مى كند و بعد به كار چند تن از مترجمان و محققانى مى پردازد كه با وجود شایستگى بسیار داراى مدارك دانشگاهى بالایى نیستند و عنوان مى كند كه آیا ما در دانشگاه هایمان كسانى را داریم كه به اندازه این افراد توانایى در ترجمه یا تحقیق داشته باشند و براى فرهنگ عمومى و علمى و ملى كشور كارى انجام داده باشند؟ اشخاصى كه او نام مى برد و سزاوار لقب استاد مى شمرد، همه از غیردانشگاهیانند: ابوالحسن نجفى و رضا سیدحسینى و احمد سمیعى و عبدالله كوثرى و مراد فرهادپور. او در این میان از تنها استثنایى كه یاد مى كند و دانشگاهى است، دكتر سعید ارباب شیرانى است كه به تازگى بازنشسته شده است. مى توان به فهرست خبرگان بى مدرك دكتر پاینده، كه سزاوار لقب استاد باشند، افراد بسیار دیگرى را نیز افزود از جمله: نجف دریابندرى، مهندس حسین معصومى همدانى (كه بحمدلله دكتر شد!)، داریوش آشورى، اسماعیل سعادت، محمدعلى موحد، جلال ستارى، كامران فانى، بهاء الدین خرمشاهى، عبدالحسین آذرنگ، مصطفى ملكیان و... و البته هستند دانشگاهیانى نیز كه بحق سزاوار استادى باشند، البته در دوران حاضر از جمله: دكتر شفیعى كدكنى، دكتر ضیاء موحد، دكتر نصرالله پورجوادى، دكتر غلامحسین ابراهیمى دینانى، دكتر كریم مجتهدى، دكتر محسن جهانگیرى، دكتر عبدالكریم رشیدیان، دكتر طاهره صفارزاده، دكتر آذر نفیسى و... اما نكته اى كه متاسفانه دكتر پاینده بدان نمى پردازد این است كه چرا در كشور ما و فقط كشور ما، وضع دانشگاه بدین گونه است كه «مدرك» بالاترین حق را براى اشتغال در دانشگاه و برخوردارى از امتیازات آن دارد و چرا افرادى با این همه توانایى در ترجمه و تحقیق، قید گرفتن «دكترى» را مى زنند و حتى به نداشتن آن افتخار نیز مى كنند، با همه زیان هایى كه ممكن است در زندگى از این رهگذر نصیب خود و خانواده شان شود؟ گمان من بر این است كه یكى از مهمترین عناصرى كه در تبیین شكست انقلاب مشروطه و سپس انقلاب كنونى كمتر مدنظر قرار گرفته یا اصلاً بدان توجه نشده است، همین فاصله ژرف میان «روشنفكران» غیر دانشگاهى و «روشنفكران» دانشگاهى است، یا به تعبیر دقیق تر، میان «روشنفكران» و «دانشگاهیان». چرا در اروپا و آمریكاى امروز دیگر تقریباً حتى در رشته هاى هنرى نیز افراد غیر دانشگاهى وجود ندارد و شاعران و رمان نویسان نیز استاد دانشگاه شده اند و حال آنكه ما در زمینه هایى همچون فلسفه مدعى هستیم كه افراد غیردانشگاهى برترند؟ این برترى «روشنفكران» بر «دانشگاهیان» از كجا مى آید و آیا این برترى اصلاً به سود فرهنگ عمومى كشور است یا حتى به سود خود «روشنفكران»؟ پاسخ به این پرسش ها روشن كننده تاریخ بخش بزرگى از انحطاط فرهنگ، اندیشه و سیاست در جامعه ما خواهد بود.

برای علاقه مندان به موشکها!

شیمی فیزیک یکی از گرایش های علم شیمی محسوب می شود که دلایل رفتار و خواص مختلف مواد را بررسی می کند. شیمی فیزیک خود شاخه هایی دارد که عبارتند از: کوانتم، طیف سنجی، ترمودینامیک (کلاسیک و آماری)، سینتیک، الکتروشیمی و شیمی محاسباتی. این کلوپ به دوستانی که در گرایش شیمی فیزیک تخصص دارند و یا اینکه به آن علاقه مند می باشند، تعلق دارد.

هرکس که دوست داره اطلاعاتی در این باره بده یا کسب کنه بیاد اینج

علم احتمال علمی است بسیار کاربردی که به نظر من بسیار محروم واقع شده اینجا برای صحبت و بحث های مفید و سازنده در رابطه با علم احتمالات است برای شروع از احتمال در بازی ها آغاز میکنیم و تا احتمالات در علوم نجوم و فضا پیش میرویم

درمورد تکنولوژی الهه فکر و خود باوری وضمیر ناخودآگاه