شیران ایران

قرار نیست اینجا مهتری نژادی تبلیغ شود.قرار نیست بر طبل برتری جویی قومی کوفته شود که عمر این کوته نظریها سالهاست به سر آمده اما چرا بختیاری؟مهمترین دلیل این که بختیاری هستیم و طبیعتا نمی توانیم مثلن از ... بنویسیم .می خواهیم از چیزی بگوییم که دیده ایم و شنیده ایم و حس کرده ایم.می خواهیم از قوم بگوییم که ریشه اش چنان در تاریخ این دیار رسوخ کرده که برخی ها آنرا به زمان کوچ آریاییها از سیبری و حتا قبل تر نسبت می دهند.می خواهیم از آداب و رسوم وسنن دیرپا و غنی ای بگوییم که متاسفانه به علت فقدان فرهنگ مکتوب و مدون که ذات زندگی عشیره ای است در حال نابودی و انهدام است.

طواف حاجیان دارم به گرد یار میگردم...

راه من میان ماسه هاست بین سنگریزه های سنگین و شن های روان باران تابستان بر زندگی ام می بارد،بر من می بارد زندگی من می شتابد،می گریزد به سوی آغازش،به سوی پایانش. آرامش من آن جاست،در مه ای که عقب می نشیند آن هنگام (گاه)که شاید رها شوم (وارهم) از گام نهادن آن سوی آستانه ای که پیوسته پیش و پس می رود و زندگی پیشه کنم میان دری که باز و بسته می شود.

این کلوپ در مورد عقاید ورسم وروسم مردم کرد زبان است

ویژگی جالبی که کارگاه های داستان نویسی دارند افزایش قدرت نویسندگی اعضای آنها است.و محیط اینترنتی مکان مناسبی برای ایجاد چنین کارگاه هایی هست.پیشنهاد می کنم برای هر داستان نوشته شده در ادامه ی آن نقد و تحلیل آن داستان صورت گیرد.بنابر این فعالیت کلیه اعضای کلوب در این کارگاه الزامی است . درضمن بعد از نوشتن یک داستان یا نقد وبررسی هر فرد باید نام نفر بعدی را برای نوشتن داستان بعدی بنویسد.

مردكِ پلید، مى‏رود به پیش مى‏دَرَد به تن، سرخ جامه‏اش خون روشنش مى‏چكد به خاك تیره مى‏شود، آن نگاهِ پاك لیكن از غرور، تا نبیند آن، دشمنِ دنى، روى زرد او، مى‏زند به رخ، رنگ لاله از زخمِ خون فشان چهره مى‏كند، از گلابِ خون، رنگِ ارغوان. آنگه از زمین، سوى آسمان، خیره مى‏شود شاد و پُرتوان، بر خداى جان، سجده مى‏برد «آه كردگار، اى همیشه یار در ره وطن، سهل باشدَم - مرگ و افتخار.» باز معتصم مى‏زند نهیب: «تیغ زن، بزن، كتفِ دیگرش بَر كَنَش زبان، مُثله كن تنش.» بابك دلیر، در زلالِ خون آوَرَد خروش واپسین ندا، از گلوى او مى‏رسد به گوش «اینك اى وطن، اى همیشه پاك، مرگ را چه باك، بى‏بها سرى، خون بهاى تو، گر فِتَد به خاك؟!»