رنگ زندگی

رو قلبت پا گذاشتن، بازم دلت شکسته/ اشک دو چشمهای تو، ابر بهارو شسته/ تنهای تنها شدی، دربدر و آواره/ بار سفر رو بستی، راهی شدی تو جاده/ حس عجیبی داری، وقتیکه تنها میری/ هیچکسی رو نداری، سر رو شونه ش بزاری/ تنهایی و بی کسی، همدمیه تو شبهات/ بغض غریبونه ای، نشسته توی صدات/ این لحظه های خاموش، مرگ نفس رسیده/ موقع رفتن جان، از این قفس رسیده/ تو یک لحظۀ سنگین، یه حس گنگ و مبهم/ میگه رها شدی تو، دیگه از غصه و غم/ زوزۀ باد وحشی، توهمِ صداها/ تو گوشات مینوازه، یه سمفونی زیبا/ پاهات دیگه نمیرن، نفس تو سینه سنگین/ یه گوشۀ این جاده، سر میزاری رو زمین/ مسافر غریبه، چه بی صدا شکستی/ تو اوج بی کسی ها، دل رو به جاده بستی/ تو جاده های غربت، غریب و تنها موندی/ تو غربت جاده ها، غریبونه تو مُردی s_h.h

ای تشنه کام پیوسته در تلاش چه هستی ؟ نام دیگر زمین محبت خود را از نسل ما سلاله پکان گرفته است مردی که رستگاری خود را با روزه های صمت در طول سالیان به ریاضت می ساخت با من یک پیاله می هفتاد سال طاعت خود را باخت وقتی که سخت سخره گرفتند پکبازان را من مثل برکشیده حصاری بر پای ایستادم و خواندم سادهترین ترانه پکی را امشب امید رفته ز دستم با من به یک پیاله محبت کن من از نسل از سلاله پکانم من عاشق قدیمی ایرانم