کرد ایرانی و جهانی شدن

ماده 19 اعلامیه جهانی حقوق بشر : هر کس حق آزادی عقیده و بیان دارد و حق مزبور شامل آن است که از داشتن عقاید خود بیم و اضطرابی نداشته باشد و در کسب اطلاعات و افکار و در انتشار آن، با تمام وسایل ممکن و بدون ملاحظات مرزی آزاد باشد. آزادی بیان نیاز هر انسانی است که در جهان زندگی می کند و یکی از بدیهی ترین حقوق یک انسان می باشد. این کلوپ در مورد آزادی بیان سخن می گوید و در آن آزادی بیان در راستای عدم تجاوز به چهارچوب آزادی اندیشه ..بیان و عقاید دیگر اعضا برقرار است !

ღمحلی برای جمع شدن اونایی که دل های صاف و شیشه ای دارندღ

اینجا جمع شدیم که یک جمع بهترینها رو داشته باشیم شایسته ترینها من به اندازه جشمان تو غمگین ماندم و به اندازه هر برق نگاهت به نگاهی نگران، تو به اندازه تمام تنهایی من شاد بمان

اینجـــا درست به انــدازه خـودته....نه کوچـکتر....و نه بـزرگـتر حتــی....توی اتـاق سـبز همه ســهم دارن...یــادت باشـه، اگه فقــــط 1 قـدم بـرای سبــــز شـدن بـرداری... هـزارو یـک قــدم به خـودت نـزدیکـتر میشی.....به امید روزهای بهتر و دوستیهای همیشگی ღ بـــــه اتـــــاق خــــودت خــــوش اومــــدی ღ

هر دم مرا به خانه خورشید می برد ، آن پل كه از نگاه تو آغاز میشود ...

درمجالی که برایم باقیست... باز همراه شما مدرسه ای می سازیم..که در آن همواره اول صبح..به زبانی ساده...مهر تدریس کنند،.. و بگویند خدا..خالق زیبایی...و سراینده عشق...آفریننده ماست...مهربانیست که ما را به نکویی...دانایی...زیبایی....و به خود می خواند.. جنتی دارد نزدیک، زیبا و بزرگ... دوزخی دارد- به گمانم..کوچک و بعید در پی سودا نیست....که ببخشد ما را...و بفهماندمان،.. ترس ما بیرون از دایره رحمت اوست.... در مجالی که برایم باقیست.... باز همراه شما مدرسه ای می سازیم.... که خرد را با عشق.. علم را با احساس.... و ریاضی را با شعر.... دین را با عرفان...همه را با تشویق تدریس کنند... لای انگشت کسی.. قلمی نگذارند...و نخوانند کسی را حیوان... و نگویند کسی را کودن... و معلم هر روز... روح را حاضر و غایب بکند.... و به جز ایمانش... هیچکس چیزی را حفظ نباید بکند... مغزها پرنشود چون انبار... قلب خالی نشود از احساس... درس هایی بدهند... که به جای مغز، دلها را تسخیر کند... از کتاب تاریخ....جنگ را بردارند.... در کلاس انشاء...هر کسی حرف دلش را بزند... «غیرممکن» را از خاطره ها محو کنند...تا، کسی بعد از این...باز همواره نگوید: «هرگز».... و به آسانی همرنگ جماعت نشود.... زنگ نقاشی تکرار شود...رنگ را در پائیز تعلیم دهند... قطره را در باران... موج را در ساحل... زندگی را در رفتن و برگشتن... از قله کوه...و عبادت را در خدمت خلق... کار را در کندو...و طبیعت را در جنگل و دشت.... مشق شب این باشد....که شبی چندین بار....همه تکرار کنیم: عدل.... آزادی... قانون... شادی... امتحانی بشود....که بسنجد ما را...تا بفهمند چقدر...عاشق و آگه و آدم شده ایم.... در مجالی که برایم باقیست....باز همراه شما مدرسه ای می سازیم....که در آن آخر وقت...به زبانی ساده...شعر تدریس کنند... و بگویند که تا فردا صبح... خالق عشق نگهدار شما.....