کلبه دوستی

با هم مهربون باشید:)

عشق

آقایون ,و خانمای با ادب و متشخص بیان تو

دیروز در خیابان سکوت، پرسه می زدم. تا شایدخود را پیدا کنم. از تمام کوچه پس‌کوچه‌ها می‌گذشتم. چه جالب بود هر خیابانی اسمی داشت و سر در آن تابلویی. نام خیابانی کاخ ستم بود و آن یکی کوی وفا، یکی جوانی بود و دیگری خیابان تنهایی، همه را سرسری خواندم و رد شدم، در انتهای خیابان حسرت، پشت کوچه پیری، در پس کوی دل شکستگان، زیر سایه‌ی درخت مهر، کوچه‌ای را دیدم، بر سر آن این نام حک شده بود. بن بست سکوت شیشه ای

من متهم هستم من متهم هستم به پاک بودن / من متهم هستم كه شاید / شاید دروغی نگفـته باشم/ شاید سلامی كرده باشم/ شاید نگاهی را امیدی داده باشم /اینکه دوست داشتم بی هیچ چشم داشتی/ شاید در آن شعری كه دارم سایه ای باشد/ شاید هزاران شاید دیگر / حتی قسم خوردم / با اشكهای نازكی در چشمهای شب نخوابیده / حتی برای چشمه بودن هم من متهم هستم

بی تو از سردترین نقطه ی شهر بی تو از سخت ترین ثانیه هابی تو از داغ ترین دانه ی اشکاز همه رویا های به هدر رفته ولی پاک، صدا می زنمت.باز من تنهایمباز شب طولانیست و نگاهم، همه سر تا پایم منتظر استچشم هایم خیسند . دست هایم تنها و دو پایم سستند بی تو از خسته ترین مرد جهان می گویم. از پریشانی خویش،از همه نومیدی، از همه تنهایی... ((من به نومیدی خود معتادم.))چون نظر کردمت آن روز، نمی دانستم این دل خسته و بیچاره ی من، هیچ آدم نشده من گمان می کردم بعد از آن سختی ها آن تهی دستی ها آن همه پستی ها دل من فهمیده که نباید هر شب، دم ز تنهایی و بی همدمی خود بزند من گمان می کردم، که دلم می فهمد صاحبش خسته شده از پریشانی ها، دلهره ها، ترسیده و ندارد طاقت، بابتِ ...بابت عشق دگر.باز من تنهایم باز شب طولانیست من دلم می خواهد تو مرا ((می دیدی))و دو دستانت را لحظه ای قرض به من می دادی تا ببینی، که تجلی عواطف در عشق تا کجا می برتت.باز گویم افسوسکه تو تنهایی و من تنهایمباز گویم ای کاشکه تو بودی امشب همراهم (محمد بشیری)