كاروان شعر

کوه هم که باشی گاهی تاوان دروغ های شیرین را میدهی

هیچ عینکی ... دوری تـــــــــــــــــــو را ... نزدیک نمی کند !!

عاشق که میشی ،هم حسود میشی..هم خودخواه.. هم دیوونه..هم تنها !!

به نام عشق که زیباترین سر آغاز است هنوز شیشه ی عطر غزل درش باز است جهان تمام شد و ماهپاره های زمین هنوز هم که هنوز است کارشان ناز است هزار پند به گوشم پدر فشرد و نگفت که عشق حادثه ای خانمان بر انداز است پدر نگفت چه رازی است این که تنها عشق کلید این دل ناکوک ناخوش آواز است به بام شاه و گدا مثل ابر می

استاد كایناتكهاین كار خانه ساخت مقصود عشق بود جهان را بهانه ساخت

عجب آشفتــه امسامان مـن چیست؟ بگو یارب کنوندرمان من چیست؟ مــرا عشق آتشیدر جـاننهادست چه می داند كسی در جانمنچیست؟

گریه با نــــــــاله بدل كردمو آشفته ترم عشقدر آتشم افكندكه آبم نبرد

در آغوشت که قرار بگیرم ،... قرار می گیرم ..

زمستون ! کدوم زمستون !؟توی ِ آتیشم با دستان ِ مُردادیت !شهریور ِ لبهات !!

من لبریز از خیال تو ،تو عین خیالتم نیست ...!

مثل گیسویی که باد آن را پریشان می‌کند هر دلی را روزگاری عشق ویران می‌کند

لبت آتش که نه ، آتش که نه ، آتشکده ای اصلن آتشکده را با لبت آتش زده ای

گر جوابم را نمی‌گویی، جوابم کن به قهرگاه یک دشنام از صدها دعا شیرین‌تر است

گاهی قناری ها اگر در باغ هم باشند مانند مرغان قفس دلتنگ می خوانند

گر زندگی اینست که من می بینم عمر ابدی، نصیب دشمن باشد

گر‌ نمک باعث شوریست خدایا ز چه رو ‌ست ؟ یار من اینهمه دارد نمک و شیرین است؟

دگر برای کسی درد دل نخواهم کرد دگر ز دست خودم درد سر نخواهم دید

انصاف نیست رفتنت با خودت بود فراموش کردنت با من . . .

گاهی قناری ها اگر در باغ هم باشندمانند مرغان قفس دلتنگ می خوانند

مرا ز عشق مگویید،عشق گمشده ای ست که هرچه هست ندارم ! که هرچه دارم نیست