کارگاه داستان نویسی

آشنایی با زندگی و آثار

با گرم‌ترین درود بر بینندگان این تارنما، انجمن فرهنگی آریاماز به منظور پاسداری از میراث فرهنگی و گرامیداشت بالایش‌های ملی ایرانی بنیانگذاری گردیده و فعالیت خود را در راستای گسترش دانا و آشنایی از این مرز پر گهر هزاره‌ای که آنرا ایرانزمین می‌نامیم متمرکز می‌نماید. این انجمن برای دستیابی به اهداف خود فعالیتهای ذیل را دنبال می‌كند: ۱- ایجاد رابطه علمی با انجمن‌هایی كه به گونه‌ای در زمینه فرهنگ ایران فعالیت دارند. ۲- پژوهش و بررسی درباره اسناد و جلوه‌های فرهنگ مردم ایرانزمین و كمك به گسترش آثار ارزشمند دانشمندان در این زمینه. ۳- دعوت از دانشمندان تاریخ كهن ایران به منظور ایجاد و همبستگی و همكاری در زمینه اهداف انجمن. ۴- سازماندهی بایگان اطلاعاتی به منظور گردآوری و تحلیل و انباشتن اطلاعات بسته به فرهنگ ایران. ۵- به انجام رساندن دیگر فعالیتها و كوششهایی كه انجمن را به گونه‌ای در رسیدن به اهداف خود یاری كند. انجمن فرهنگی آریاماز همكنون فعالیت نوینی را در راستای همكاری‌های فرهنگی و ایجاد ارتباط با دانشمندان در دیگر زمینه‌های علمی دارد تا با همكاری‌های متقابل فرهنگی و علمی در راستای كمك به هم‌میهنان ارجمند گام بردارد. دست‌هایی که یاری می‌رسانند مقــدس‌تر از دست‌هایی هستند که دانه‌های تسبیح را می‌گردانند. با سپاس.

در مورد آرای افلاطون و آموزه های او

تاریخچه جشن سور از گذشته بسیار دور در ایران مرسوم بوده‌ است. که چشنی ملی و مردمی است و "چهارشنبه سوری" نا گرفته‌است که طلایه دار نوروز بشمار می‌رود. جشن سوری در ایران قدیم در یکی از پنج روز آخر اسفند ماه بر پا می‌گشت، چرا که ایرانیان شنبه و آدینه نداشتند و ماه را به هفته‌ها تقسیم نمی‌کردند بلکه قبل از ورود اسلام به ایران هر سال ۱۲ ماه ، و هر ماه به ۳۰ روز بوده که هر کدام از این ۳۰ روز اسمی مشخص داشته‌است که بنام یکی از فرشتگان خوانده می‌شد چون هرمزد روز، بهمن روز اردی بهشت روز و غیره که بعد از ورود اسلام به ایران تقسیمات هفته نیز به ان اضافه شد. در ایران باستان در پایان هر ماه جشن و پای کوبی با نام سور مرسوم بوده‌است و از سوی دیگر چهارشنبه نزد اعراب "یوم الارباع" خوانده می‌شد و از روزهای شوم و نحس بشمار می‌رفت و اعتقاذ داشتند که روزهای نحس و شوم را می‌بایست با عیش و شادمانی سپری کرد تا شیاطین و اجنه فرصت رخنه در وجود آدمیان را نیابند. بدین ترتیب ایرانیان آخرین جشن آتش خود را به آخرین چهارشنبه سال انداختند و در آن به شادمانی و پایکوبی پرداختند تا هم چشن ملی خود را حفظ کنند هم بهانه بدست دیگران ندهند و بدین ترتیب چشن سوری از حادثه روزگار مصون مانند و برای ایرانیان تا به امروز باقی ماند. مختار برای کشتن یزید که در شهر کوفه که اکثر آنان ایرانی بوده‌اند از این فرصت استفاده کرده و در زمان همین جشن که مصادف با چهارشنبه بود یزید را قصاص نمود. درباره چهارشنبه سوری چهارشنبه‌سوری نام جشنی باستانی و برگرفته از آیین زرتشتی است که ایرانیان از ۱۷۰۰ سال پیش از میلاد تا کنون در آخرین شب چهارشنبه(سه شنبه شب) هر سال، آن را با روشن کردن آتش و پریدن از روی آن، برگزار می‌کنند.جشن آتش در واقع پیش درآمد جشن نوروز است که نوید دهنده رسیدن بهار و تازه شدن طبیعت است.واژه چهارشنبه سوری از دو وازه چهارشنبه که نام یکی از روزهای هفته‌است و سوری که به معنی سرخ است تشکیل شده‌است.آتش بزرگی تا صبح زود وبرآمدن خورشید روشن نگه داشته می‏شود.که این آتش معمولا در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن می‏کنند و از آن می‏پرند آغاز می‏شود و در زمان پریدن می‏خوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من».در واقع این جمله نشانگر یک تطهیر و پاکسازی مذهبی است که واژه ی سوری به معنی سرخ به آن اشاره دارد .به بیان دیگر شما خواهان آنید که آتش تمام رنگ پریدیگی و زردی ٬بیماری و مشکلات شما را ازتان بگیرد و بجای آن سرخی ٬ گرمی و نیرو به شما بدهد.این جشنی نیست که وابسته به دین افراد باشد و در میان پارسیان یهودی و مسلمان‏ ٬ارمنی‏ها ٬ ترک‏ها ٬ کردها و زرتشتی‏ها رواج دارد.در حقیقت این جشن و نقش بارز آتش در آن به علت احترام گذاشتن به دین زرتشتی است. در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن این جشن است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده‌است. امروزه در شهرهای سراسر جهان که جمعیت ایرانیان در آنها زیاد است، آتش‌بازی و انفجار ترقه‌ها و فشفشه‌ها نیز متداول است.

شهریارلار

یه جایی كه هر كس هر داستانی رو كه علاقه داره بازگو میكنه ... داستانهایی معمولا كوتاه كه از دل برخاسته .... به قول دوستم: دوسه خطی بنویس .. ..درپی قافیه و واژه نباش