کوچه پس کوچه های دلتنگی

لبت را می مکیدم ای گل ِ مَست
میان بازوانم تنگ در دست!
نفس های ِ تو آبستن نشان بود
دو بیتی های ِ ابرویت کمان بود
تو باشی پیش ِ من ، دردم گران نیست
دوجین آغوش ، عزیزم! ، یک قران نیست
تو می دانی تنم آغوش ِ ناز است
نگاه خسته ام دنیای ِ راز است
تو از لب های ِ سرخ آب هستی
میان ِ بازوانم خواب هستی
شب ِ شهوت ، دلم را هی نمودم
مسیر ِ ناز ِ لب را طی نمودم
بیا زخم ِ دلم را بازگردان
تو دستم را بگیر ؛ من را بگردان
قدم در خون زدم تا بازگشتم
من از مرگ خودم آغاز گشتم!

مهدی.(م.اشتاد)

بلوغ ِ دردها در سینه ی من
تمام نفرتم آیینه ی من
دل از هرگونه خواهش پاک کردم
هوس را زیر ِ تختم خاک کردم
مسافرخانه ی غم جای ِ من بود
لباسی داشتم ؛ جنسش کفن بود
نگاه ِ کودکان قانون ِ من شد
بهای ِ خنده هاشان خون من شد
یتیمان شاخه های ِ نور هستند
همه زاییده ی ِ تنبور هستند
الهی من بگردم! ؛ آه داری؟!!!
تو هم در خوش خوشانت ماه داری!
نبینم رنج ِ حسرت در نگاهت
نبینم چشم گریانی به راهت
مدال بی کسی بر سینه ی توست
تمام ِ کهکشان آیینه ی توست.........

مهدی.(م.اشتاد)

عشق من! امشب غمم گل کرده است
بر ضریحت دل ، توسّل کرده است
شعر من در خون خود شد معنوی
حاصل ِ هجران تو ، شد مثنوی
خسته ام! ، از بس ، کشیدم از زمان
خسته ام! ، از تهمت و ، زخم زبان
من تو را گم کرده ام چون عندلیب
زیر باران مانده ام روی صلیب
من برای دیدنت صد رو زدم
در دو چشم عاشقت اردو زدم
یک سبد زخم شقایق چیده ام
بغض خود را در خیابان دیده ام
گفته بودم من چه هستم؟! ، نیستی؟!
در جوابت مانده ، گفتی کیستی؟!.....
...........مهدی.(م.اشتاد)..............

در دلم ، عشقت!، چراغی روشن است
خاطراتت بر تنم پیراهن است
مهربان! اینجا ، دلی در شهر کو؟!
یک نفر با بی وفایی قهر ، کو؟!
روی بام خانه هاشان سار نیست
از دروغ اینجا ، کسی بیزار نیست
نرخ تن را ، خوب ، مقطوع کرده اند
صادرات عشق ، ممنوع کرده اند
دیده ای؟! ، اینجا دل بیگانه سوخت!
دختری دیدم ، بکارت می فروخت!
در میان گیر و دار ِ نرخ نفت
مادری جان داد و از این شهر ، رفت
پس چرا این درد ، در جان من است؟
بهترین تصنیف ، شیون کردن است؟
عشق من! ، اینجا زمان هم مرده است
مرده شور عشق را هم ، برده است...

مهدی.(م.اشتاد)

باورم کن! ، من اسیری ساده ام!
هرچه می خواهی بگو ! ، آماده ام
من به تصویر تو ناخونک زدم
شمع یادت را شبی فندک زدم
هرچه گرم آمد دلم از یاس تو
بهمن آمد از یخ احساس تو
آدمی از جنس ماشینی بد است!
جنس دل از شیشه و چینی بد است
من غم دل را تجارت می کنم
کیسه ی اندوه ، غارت می کنم
آه ای زیبای پنهان در عبور!
می برم من آرزویت را به گور!
بی تو ماندم ، در شبستان هجا
مانده از من، مثنوی هایی بجا
شهر دل ، بعد از تو تغییری نکرد
مهدی ات! ، اظهار دلگیری نکرد......
............مهدی.(م.اشتاد)...........

امشب مشواء ازم پرسید: اگه الان یه چیزی بخوای و بدونی که برآورده میشه ، چی درخواست می کنی؟...گفتم: مادرم روبروم بشینه،براش یه دونه از شعرام بخونم،ببینم چه حالی میشه....اینو نوشتم، گفتم از شما که مادر دارید خواهش کنم یه شعر بردارید - از خودتون یا مال یه شاعر - ذهنتون رو از درد و غم و غصه و رفیق و نارفیق خالی کنین و برین صورت به صورت مادرتون بشینین و براش شعر بخونین...بعد اگه حالش رو داشتین این زیر بنویسین چی شد...اینجوری اونایی که مادر ندارن رو شریک یه شادی قشنگ و راست می کنین...تابعد...