زندگی شاد

در فرودست انگار، كفتری می‌خورد آب. یا كه در بیشه دور، سیره‌یی پر می‌شوید. یا در آبادی، كوزه‌یی پر می‌گردد. آب را گل نكنیم شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی. دست درویشی شاید، نان خشكیده فرو برده در آب. زن زیبایی آمد لب رود، آب را گل نكنیم: روی زیبا دو برابر شده است. چه گوارا این آب! چه زلال این رود! مردم بالادست، چه صفایی دارند! چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شیرافشان باد! من ندیدم دهشان، بی‌گمان پای چپرهاشان جا پای خداست. ماهتاب آن‌جا، می‌كند روشن پهنای كلام. بی‌گمان در ده بالادست، چینه‌ها كوتاه است. مردمش می‌دانند، كه شقایق چه گلی است. بی‌گمان آن‌جا آبی، آبی است. غنچه‌یی می‌شكفد، اهل ده باخبرند. چه دهی باید باشد! كوچه باغش پر موسیقی باد! مردمان سر رود، آب را می‌فهمند. گل نكردندش، ما نیز آب را گل نكنیم.

کلوب خوزستان به علت بر پایی میت های زیاد جو صمیمی بین اعضاء به وجود آورده است لطفا به این نكته مهم توجه فرمایید