فریدون فروغی

قوزک پا -فریدون فروغی
دیگــــــه ایـــــن قوزک پــــا یـــــــــــــاری رفتن نداره
لبـــــای خشکیــــــدم حرفـــــــی واسه گفتن نداره
چشــــای همیشه گریون آخـــــــــه شستن نداره
تن سردم دیگـــــه جایـــــــی برا خفتـــــــــن نداره
می خـــــوام از دســــت تو از پنجـــره فریاد بکشم
طمع بی تو بــــــودن از لــــب ســـــــــردت بچشم
نطــــفۀ باز دیــــدنت رو تـــــــوی سینـــــــم بکشم
مثل ســــایه پا به پام من تـــــــو رو همـرام نکشم

هیچ كس اشكی برای ما نریخت

هركه با ما بود از ما كی گرخیت

چند روزیست حالم دیدنیست

حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفال می زنم

حافظ فرزانه فالم را گرفت

یك غزل آمد كه حالم را گرفت

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم