پدر کوه رنج

برای اونایی که از خونشون لذت می برند و بهترین محل آرامششون خونشونه.

باغبان هستی: مادر، ای لطیف ترین گل بوستان هستی، ای باغبان هستی من، گاهِ روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند. گاهِ پروریدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد.

بــسم الـلـه الرحــمن الرحیـــــــم هــست کــلید در گنـــج حکبــــــم منشــــور اخلاقـــــی گـــــروه: مـــا اینجا هستیـــم که بــاهم وقت فراغتمـــان را با آرامـــش در کنـــار هــم سپـــری کنیـــم تمــام مــا حــق اظهـــار نظـــراتمــــون رو داریــم ولــی حــق بــی احتـــرامــی بهــم رو نــداریـــم مـا آمـــده ایـــم کــه از هـم یــاد بگیــریـــم پـــس در آمــوزش دادن بـه هـم سخــاوتمنــد باشـــیم مـا اینجــا هستیــم تـا از دغــدغــه هـــای واقعیمــان دور شویــم و بـاهــم راهــی بــرای حــل انهـــا پــیدا کنیـــم نــه اینـــکه بـــرای هـــم تبـــدیـــل بــه دغـــدغــه ی بشـــویــم مــا اینجــا هستیــم کـه نشـــان بدهیـــم کـــه بـــرای هـم مهــم هستیــم و تحــت هـــر شرایطــی یـــار و یـــاور هــم خـــواهیـــــم مـــانــــد مــــا اینجـــا هستیـــم کــه به هـــم دیگــر بگــوییـــم دوســتانمـــون را تنهـــا نخــواهیـــم گذاشـــت شـــادی آنهـــا شـــادی مااســت و غمشـــون غـــم ما ســـت آمـــده ایـــم بــا هـــم عهـــد ببــندیـــم کـــه بـــا هـــم و بــــرای هــــم خواهــــیم مــانـــــدبـــا هـــم عهــــد مــی بـندیـــم کــه مشـــکلا تمــــان را دغـــدغـه هایمان را بــا هـــم در میـــان بـــزاریــم و از بـــا هـــم بـــودن شــــاد بـــاشیـــــم

NOTHING BY چای قهوه نسکافه

عجب غذای باحالی این لازانیا به به این شد غذا

زندگی با همه ی وسعت خویش محفل ساکت غم خوردن نیست حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نیست اضطراب هوس دیدن و نادیدن نیست زندگی خوردن و خوابیدن نیست زندگی جنبش جاری شدن است از تماشاگه آغاز حیات تا به جائی که خدا میداند(فهمیدید چی به چیه دیگه نه؟)