بروجرد( پاریس کو چو لو)

اصولا فضولی بده یا خوب و یا ...

آن روزها رفتند آن روزهای خوب آن روزهای سالم سرشار آن آسمان های پر از پولك آن شاخساران پر از گیلاس آن خانه های تكیه داده در حفاظ سبز پیچكها به یكدیگر آن بام های باد بادكهای بازیگوش آن كوچه های گیج از عطر اقاقی ها آن روزها رفتند آن روزها یی كز شكاف پلكهای من آوازهایم چون حبابی از هوا لبریز می جوشید چشمم به روی هر چه می لغزید آنرا چو شیر تازه می نوشید گویی میان مردمكهایم خرگوش نا آرام شادی بود هر صبحدم با آفتاب پیر به دشتهای نا شناس جستجو می رفت شبها به جنگل های تاریكی فرو می رفت آن روزها رفتند آن روزها ی برفی خاموش كز پشت شیشه در اتاق گرم هر دم به بیرون خیره میگشتم پاكیزه برف من چو كركی نرم آرام می بارید بر نردبام كهنه چوبی بر رشته سست طناب رخت بر گیسوان كاجهای پیر و فكر می كردم به فردا آه فردا حجم سفید لیز با خش خش چادر مادربزرگ آغاز میشد و با ظهور سایه مغشوش او در چارچوب در كه ناگهان خود را رها می كرد در احساس سرد نور و طرح سرگردان پرواز كبوترها در جامهای رنگی شیشه فردا ... گرمای كرسی خواب آور بود من تند و بی پروا دور از نگاه مادرم خطهای باطل را از مشق های كهنه خود پاك می كردم چون برف می خوابید در باغچه می گشتم افسرده در پای گلدانهای خشك یاس گنجشك های مرده ام را خاك میكردم آن روزها رفتند آن روزهای جذبه و حیرت آن روزهای خواب و بیداری آن روز ها هر سایه رازی داشت هر جعبه سربسته گنجی را نهان می كرد هر گوشه صندوقخانه در سكوت ظهر گویی جهانی بود هر كسی ز تاریكی نمی ترسید در چشمهایم قهرمانی بود آن روزها رفتند آن روزهای عید آن انتظار آفتاب و گل آن رعشه های عطر در اجتماع ساكت و محبوب نرگسهای صحرایی كه شهر را در آخرین صبح زمستانی دیدار می كردند آوازهای دوره گردان در خیابان دراز لكه های سبز بازار در بوهای سرگردان شناور بود در بوی تند قهوه و ماهی بازار در زیر قدمها پهن می شد كش می آمد با تمام لحظه های راه می آمیخت و چرخ می زد در ته چشم عروسكها بازار مادر بود كه می رفت با سرعت به سوی حجم های رنگی سیال و باز می آمد با بسته های هدیه با زنبیل های پر بازار بود كه می ریخت كه می ریخت كه می ریخت آن روزها رفتند آن روزهای خیرگی در رازهای جسم آن روزهای آشنایی های محتاطانه با زیبایی رگهای آبی رنگ دستی كه با یك گل از پشت دیواری صدا می زد یك دست دیگر را و لكه های كوچك جوهر بر این دست مشوش مضطرب ترسان و عشق كه در سلامی شرم آگین خویشتن را بازگو میكرد در ظهر های گرم دود آلود ما عشقمان را در غبار كوچه می خواندیم ما با زبان ساده گلهای قاصد آشنا بودیم ما قلبهامان را به باغ مهربانی های معصومانه می بردیم و به درختان قرض می دادیم و توپ با پیغام های بوسه در دستان ما می گشت و عشق بود آن حس مغشوشی كه در تاریكی هشتی ناگاه محصورمان می كرد و جذبمان می كرد در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم های دزدانه آن روزها رفتند آن روزها مثل نباتاتی كه در خورشید می پوسند از تابش خورشید پوسیدند و گم شدند آن كوچه های گیج از عطر اقاقی ها در ازدحام پر هیاهوی خیابانهای بی برگشت و دختری كه گونه هایش را با برگهای شمعدانی رنگ می زد آه اكنون زنی تنهاست اكنون زنی تنهاست

اگر دلت میخواد هر چند وقت یكبار باهم بریم سینما ... گاهی هم شاید با تخفیف عضو بشو توجه : دوستانی كه واقعا می خواهند همراه ما در قرار ها شركت كنند لطفا بحثهای كاوب را پی گیری كنند چون می خواهیم هر چند هفته یك بار با هم سینما بریم ... منتظرتون هستم

یه ترانه بسازم که جهانی شه...

یه شهر خفن برای آدمای خفنگ. . .

کلوب سمند کلوبی متفاوت