مسعود بهنود

کلوبی برای بحث در مورد مهندس بازرگان.عقاید و رفتار ایشان.

زندگی آیت الله سیدمحمود طالقانی روزنامه کارگزاران-19/6/85در پشت قرآن منزل ایشان نوشته اند؛ «سیدمحمود طالقانی روز شنبه 4 شهر ربیع الاول 1329 به دنیا آمد» ولی در شناسنامه روز تولد دوم جدی 1282 ذکر شده است.در اوایلی که حوزه علمیه قم توسط مرحوم آقا شیخ عبدالکریم تاسیس شده بود توسط مرحوم آیت الله سید محی الدین طالقانی شوهر همشیره ایشان به حضور آقا شیخ عبدالکریم معرفی و ایشان در آنجا مشغول درس خواندن می شود.در سال های 1317 و 1318 هنگامی که ایشان گاهی به تهران می آمدند، عد ه ای از جوان ها از او به اصرار می خواهند که جلسات تفسیری برای آنان برقرار کند و ایشان جلسات تفسیری در آن سال های خفقان رضاخانی به طور مخفیانه در منزل داشتند. بعد از جریان شهریور 1320 ایشان دست به تشکیل کانون اسلام می زند. در این کانون سخنرانی هایی در جهت ارشاد مردم ایراد می شد. آیت الله طالقانی در دوره ملی شدن نفت و زمان حکومت ملی و قانونی دکتر مصدق به طور فعال در مبارزات نهضت آزادیبخش ملی ایران شرکت داشت و در انتخابات دوره هفدهم مجلس از طرف مردم شمال کاندیدای نمایندگی مجلس شد ولی انتخابات آن ناحیه مانند بعضی از نواحی دیگر به علت تحریکات مخالفان نهضت انجام نگرفت . در تابستان سال 1339 که قرار بود انتخابات دوره بیستم مجلس انجام بگیرد، ایشان به مخالفت برخاست و با عد ه ای دیگر که بعدا جبهه ملی دوم را تشکیل دادند در این زمینه همکاری داشت . در اردیبهشت سال 1340 آیت الله طالقانی همراه با بازرگان و آقای دکتر سحابی نهضت آزادی ایران را تشکیل می دهند که اولین جمعیت سیاسی با ایدئولوژی اسلامی بود .در بهمن سال 1341 در جریان رفراندوم شاه به اتفاق سران جبهه ملی و نهضت آزادی ایران دستگیر و در قزل قلعه زندانی می شود. بعد از 15 خرداد، اعلامیه ای تحت عنوان «دیکتاتور خون می ریزد» از طرف نهضت آزادی ایران منتشر می شود که دستگاه آیت الله طالقانی را مسوول نشر این اعلامیه می داند و با تمام قوا برای گرفتاری ایشان بسیج می شود و به طرف لواسانات لشکرکشی می کند. آیت الله طالقانی در 22 خرداد همراه آنان به زندان قصر آمد و در زندان شماره 2 قصر، جدا از دیگر یاران زندانی شد تا اینکه در ضمن محاکماتی طولانی و جنجالی با هشت نفر دیگر از همراهان در سال 1342 و 1343، در بیدادگاه های نظامی به 10 سال زندان محکوم شد. دستگاه دیکتاتوری پلیسی دست نشانده که از وجود او احساس خطر می کرد و به ارتباطش با سازمان های مسلحانه پی برده بود، او را به سه سال تبعید در زابل محکوم کردند .در زابل مبارزان مخفیانه با او تماس می گرفتند و از طرفی پرونده اش را برای تجدیدنظر در دادگستری مطرح ساختند، قضات مستقل دادگستری با وجود فشار شدید ساواک حکم او را به یک سال ونیم تبعید در بافت کرمان تبدیل کردند. او را ناچار به بافت می برند ولی بالاخره پس از هجده ماه دوری از تهران در خردادماه 1352 به تهران بازمی گردد. پس از بازگشت از تبعید، همچنان خانه او مرجع و مهبط دل های پرجوش وخروش و وجدان های به حرکت درآمده است ، او باز هم ارتباط خود را با سازمان های مخفی مسلحانه برقرار می کند و از جهت فکری و مادی به یاریشان می شتابد. ماموران رژیم در پاییز سال 1354 او را به زندان بردند. در زندان با انواع شکنجه های روحی مواجه می شود. برای تسلیم و ساکت کردن او دخترش را به زندان می اندازند و پس از مدتی به حبس ابد محکوم می کنند. بالاخره مبارزات مردم مسلمان ایران اوج می گیرد و تبدیل به انقلابی شکوهمند می گردد و آیت الله طالقانی نیز پس از 40 سال مبارزه ، تبعید و زندان در شامگاه هشتم آبان ماه 1357، بر اثر قیام خونین و حماسه آفرین ملت ایران ، در های زندان قصر به روی او باز می شود. بالاخره انقلاب شکوهمند اسلامی به پیروزی رسید و ایران تولدی تازه یافت و در تجربه ای به دست خمینی ، طالقانی و یاران آنها افتاد. از همان ابتدای انقلاب، امام خمینی طالقانی را به عنوان نخستین امام جمعه نصب می کند و میلیون ها نفر از مردم به نمازش می شتابند، اما این سوار جمعه 7 بار بیش پا در رکاب نگذاشت و سرانجام در ساعت 45/1 دقیقه بامداد روز دوشنبه 19 شهریور به پروردگارش پیوست.

نام اصلی امیرکبیر محمد تقی بود که بعدها تقی گفته می‌‌شد و عناوین و القابی که به دست آورد بدین قرار است: کربلایی محمد تقی- میرزا محمدتقی خان- مستوفی نظام- وزیر نظام- امیر نظام- امیر کبیر- امیر اتابک اعظم(شوهر خواهر ناصر الدین شاه نیز شد). محمد تقی پسر کربلایی قربان، آشپز میرزا عیسی قائم مقام اول بود که در خانه قائم مقام تربیت یافت و در اوایل جوانی به سمت منشی قائم مقام اول به خدمت مشغول گشت و مورد عنایت رجل سیاسی دانشمند قرار گرفت و بعداٌ در دستگاه قائم مقام دوم نیز مورد توجه واقع شد تا جایی که وی را همراه هیاتی سیاسی به روسیه فرستاد و در نامه‌ای در مورد هوش و نبوغ میرزا تقی خان چنین نوشته: خلاصه این پسر خیلی ترقیات دارد و قوانین بزرگ به روزگار می‌‌گذارد. باش تا صبح دولتش بدمد. در این ماموریت که برای عذرخواهی از قتل گریبایدوف که در ایران رخ داده بود، انجام می‌‌شد، از تزار روسیه معذرت خواست و طوری عمل نمود که مورد تائید و پسند تزار و دربار ایران قرار گرفت. امیرکبیر در سفر به روسیه به مؤسسات فرهنگی، نظامی و اجتماعی آنجا توجه نمود و به این فکر بود که راه ترقی ایران نیز داشتن دانشگاه و تشکیلات نظامی و فرهنگی منظم است. دومین ماموریت وی رئیس هیات سیاسی ایران به ارزنة‌الروم برای حل اختلاف مرزی بین ایران و امپراطوری عثمانی بود. در این ماموریت که نزدیک به دو سال طول کشید علاوه بر آشنایی با زدو بندهای سیاسی شرق و غرب با دلیری خاصی توانست اختلاف مرزی را به نفع ایران پایان دهد و محمره و اراضی وسیع طرف چپ شط العرب را که مورد ادعای عثمانی‌ها بود به ایران ملحق کرد. این اقدام و پیشنهادهای مفید امیرکبیر، مورد عناد و حسادت حاجی میرزا آغاسی قرار گرفت. چون محمد شاه مرد، ناصرالدین میرزا که قصد حرکت به تهران و نشستن بر تخت سلطنت را داشت نمی‌توانست حتی هزینه سفر خود و همراهان را به تهران تهیه کند در این هنگام که امیرکبیر در تبریز و ملقب به امیر نظام بود با ضمانت شخصی پول فراهم کرد و ناصرالدین شاه را به تهران آورد اما درباریان حتی مهد علیا مادر ناصرالدین شاه که در زد و بندهای سیاسی خارجی دست داشت مخالف امیر بودند، ولی ناصرالدین شاه هر روز بر مرتبه و مقامش می‌‌افزود تا جایی که ملقب به امیرکبیر و صدراعظم گردید. در مدت کوتاهی که امیرکبیر صدراعظم بود(در حالی که ناصرالدین شاه در آغاز سلطنت فقط 16 سال داشت) با نبوغ خاص و احساسات پر شور میهن پرستی خود، اقداماتی بس ارزنده کرد. نخست به امنیت داخلی پرداخت. سالار را که در خراسان گردنکشی می‌‌کرد و از جانب روس‌ها و انگلیسی‌ها حمایت می‌‌شد سرکوب کرد. در نامه‌هایی که به نمایندگان سیاسی و نظامی روس می‌‌نوشت و در جواب‌هایی که می‌‌داد، دلیری و ثبات رای و میهن پرستی موج می‌‌زند. پس از برانداختن سالار از خراسان، فارس و بلوچستان را آرام ساخت و در همه مناطق عشیره نشین و هر جا که ممکن بود آشوبی برخیزد قراول خانه ایجاد نمود و در سراسر مملکت امنیت برقرار گشت. در دوره صدارت امیرکبیر ترکمانان که همواره از مدتها پیش به نقاط دور و نزدیک مناطق اطراف خود حمله می‌‌کردند به هیچ اقدام خلافی دست نزدند. امیرکبیر اقدامات فراوانی در دوره کوتاه صدارت خود به شرح زیر نمود: ایجاد امنیت و استقرار دولت. تنظیم قشون ایران به سبک اروپایی. ایجاد کارخانه‌های اسلحه سازی. اصلاح امور قضایی. جرح و تعدیل محاضر شرع. تأسیس چاپارخانه. تأسیس دارالفنون. نشر علوم جدید. فرستادن ایرانیان به خارج برای تحصیلات وتدریس در ایران. استخدام استادان خارجی و تصمیم به جایگزینی آنها با ایرانیان. ترویج ترجمه و انتشار کتب علمی. ایجاد روزنامه و انتشار کتب. ترویج ساده نویسی و لغو القاب. بنای بیمارستان و رواج تلقیح عمومی آبله. مرمت ابنیه تاریخی. مبارزه با فساد و ارتشاء(که چون مرضی مزمن در همه شئون زندگانی ایران رخنه کرده بود). تقویت بنیه اقتصادی کشور. ترویج صنایع جدید. فرستادن صنعتگر به روسیه و مقابله صنعتی با روسیه توسط دست توانای استاد کاران اصفهانی. استخراج معادن. بسط فلاحت و آبیاری. توسعه تجارت داخلی و خارجی. کوتاه کردن دست اجانب در امور کشور. تعیین مشی سیاسی معینی در سیاست خارجی. اصلاح امور مالی و تعدیل بودجه. اقدامات مذکور در واقع شامل همه شئون کشوری می‌‌شد. با لغو یا کسر مقرری‌ها و مستمری ها، عده‌ای با وی دشمن شدند اما چون همین مستمری‌ها که قبلاٌ دیر به دست صاحبان آن می‌‌رسید در روزگار امیر مرتباً بدانها داده می‌شد، تا حدی آنها را راضی کرد. وضع بودجه مملکتی سر و صورتی یافت تا جایی که امیرکبیر حقوق ناصرالدین شاه را نیز محدود کرد. جلو بذل و بخشش‌های او را گرفت و اگر حواله‌ای از شاه می‌‌رسید جواب می‌‌نوشت که اگر این پول پرداخت شود از بودجه بسیار کم می‌شود. در برقراری مستمری برای اشخاص دولتهای خارجی اعمال نفوذ می‌‌کردند تا به موقع بتوانند از وجود آنها در بروز شورش و آشوب و اخلال استفاده کنند. در این نامه که ملاحظه می‌شود: گاهی به خاک پای همایونی معلوم می‌شود فدوی در وجوه مخارج التفاتی قبله عالم مضایقه و خودداری می‌کند این قدر بر رای همایون آشکار باشد که به خدا من جمیع عالم را برای راحتی وجود مبارک همایونی می‌‌خواهم اگر گاهی جسارتی شود از این راه است. می‌‌خواهد که خدمت شما از جهت پول مخارج لازمه معطل نماند... خود فدوی دیناری به احدی نخواهد داد. آن وجه را که باید به مردم بدهید به مخارج لازمه قشون پادشاهی می‌‌دهد. قبله عالم انشاء الله عیدی مرحمت می‌‌فرمائید ... زیاده جسارت نمی‌ورزد. امیرکبیر علاوه بر وصول مالیات معوقه و افزودن به درآمد دولت بر توسعه کشاورزی و تجارت نیز افزود، از اسراف و تبذیرها جلوگیری می‌‌کرد. در گماشتن افراد صالح و صدیق بر سر کارها و طرد اشخاص نالایق اهتمام بسیار می‌‌نمود. با متحداشکل کردن سپاه ایران – کارخانه اسلحه سازی در ایران تأسیس کرد که روزانه 1000 تفنگ می‌‌ساخت. در بسط فرهنگ و استخدام استادان خارجی دقت بسیار می‌‌کرد و برای استخدام استادان شرایط خاصی وضع نمود. در چاپ و انتشار کتب و تأسیس روزنامه وقایع اتفاقیه کوشش بسیار نمود. اقدامات انقلابی و ملی امیرکبیر سبب شد که گروهی استفاده جو، بنای تحریک نسبت به وی بگذارند تا جایی که فرمان عزل و قتل امیر کبیر را از ناصرالدین شاه گرفتند او را در حمام فین کاشان در ربیع الاوّل سال 1268 توسّط حاجی علی خان حاجب الدوله کشتند. منبع : ویکی پدیا

"اگر ملی شدن صنعت نفت خدمت بزرکی بوده که به مملکت شده : باید از آن کسی که اول این پیشنهاد را نمود سپاسگزاری کرد و آن کس شهید راه وطن دکتر حسین فاطمی است" "دکتر مصدق"

مدیر مسئول روزنامه صبح امروز که در سال 78 بدست مخالفان اصلاحات ترور شد و ترور او نافرجام ماند.