باران عشق

امام رضا(ع) در سال 148 هجرى قمرى در شهر مدینه بدنیا آمد. پدر ایشان امام موسى بن جعفر(ع)، یعنى امام هفتم شیعیان و مادرشان بانویى بزرگوار و خردمند به نام (تكتم) یا (نجمه) بود. امام رضا(ع) در همان سالى زاده شد كه پدربزرگ ایشان، یعنى حضرت امام جعفر صادق(ع)، به شهادت رسید. نام ایشان (على ) است، ولى بر اساس شیوه اى كه در میان اعراب مرسوم است، به ایشان (ابوالحسن) مى گفتند. این گونه اسمها را (كنیه) مى نامند. علاوه بر نام و كنیه، گاه عنوان دیگرى نیز به افراد مى دهند كه آن را (لقب) مى گویند. امام هشتم داراى لقب هاى متعددى است. از جمله معروف ترین این القاب، (رضا)، (عالم آل محمد)، (غریب الغرباء)، (شمس الشموس) و (معین الضعفاء) است. نامیدن هر فرد به این نامها، یعنى اسم، كنیه و لقب دلیل خاصى دارد. گفته اند كه ایشان را به این جهت (رضا) لقب داده اند كه خدا از ایشان راضى است. دوران كودكى و جوانى امام در مدینه گذشت. اخلاق نیكو، دانش فراوان، ایمان و عبادت بسیار از ویژگى هایى بود كه امام را مشخص می ساخت. و ...

این حسن باقری کی بوده که همه دارن در موردش حرف میزنن ؟؟!!!؟؟! کودکی کرد؛ جوانی، پدری، و همسری. در دوران جوانی کمی دام پروری خواند. دانش جوی ممتاز حقوق دانشگاه تهران بود. روزنامه نگاری کرد و خبرنه گاری . طبل جنگ که کوبیده شد، بی هیچ ادعایی سنگ زیر آسیاب شد؛ تا با مردان روزگارش سایه های وحشت را به روشنایی آرامش دور کنند. زمانه مردان شجاع می خواست. درایت و جسارت باقری روزگار سخت جنگ را برای یارانش آسان می کرد؛ برای آنانی که هم قدم و هم نفسش شدند یاری مهربان بود. مهرش دل نشین بود؛ قوت کار و قهرش همه لطف. اندیشه ی چگونه جنگیدن را در ذهن های دیگر همرزمانش، او جاری کرد. در شناسایی ها همراهشان شد؛ گفت، شنید و نشانشان داد؛ ..... و رفت.

باران بهانه بود ، تا تو ، زیر چتر من ، تا انتهای كوچه بیایی ، و دوستی ، مثل گُلی ، شكوفه كند در میانمان...