متولدین بهمن

دلتنگم دل نکن غمگینم دل نشکن

دل دارت دلگیره نباشی میمیره

دلتنگم دل نکن غمگینم دل نشکن

دل دارت دلگیره نباشی میمیره

دلگیرم یادم باش نزدیکم باشی کاش

غمگینم میدونم از قلبت بیرونم

دلگیرم یادم باش نزدیکم باشی کاش

غمگینم میدونم از قلبت بیرونم

ذهنم از کلمه خالیست
دلم ننوشتن می خواهد
و رها شدن میان دستانت...
.
قول داده ای همین روزها
نگاهت را به دیدار نگاهم بفرستی؛
امیدواری جنس غریبی‌ دارد
برای من که عادت کرده ام
به نبودنت
به نداشتنت
و گهگاهی از دور داشتنت...
امید این روزها هی سرک میکشد توی خانه دلم
باورش سخت است
اما من هنوز هم
به وعده های رنگ پریده ات دلخوشم...

دلتنگ که می شوم
حالت را از باد می پرسم.
از همین بادهای هر از گاهی
از همین بادهای بهاری...

بادها
هنوز هم
رسالت شان را گم نکرده اند؛
یادت را می آورند
و عطر پیراهنت را...

بــیدها را دیــده ای؟

هــر چــه مجــنون تـر

ســر به زیــرتــر.

از آن روزهایی که دلت می خواهد
بپیچی توی خودت
و هیچ صدایی نباشد؛
از آن روزهایی که دلت می خواهد
ساعتها بایستی دم پنجره و زل بزنی
به فواره روی چمنها
و فکر کنی
که چقدر دلت می خواهد
بین این آدمها
در هجوم انبوه نگاهها و ترسها
و سوالها نباشی
و هیچ صدایی نباشد ؛
از آن روزهایی
که دلت می خواهد
بلند بلند گریه کنی
آنقدر که خسته شوی
کرخ شوی
و خوابت ببرد
و هیچ صدایی نباشد؛
از آن روزهایی که دلت می خواهد
تنها باشی
و کسی
در حوالی احوال ِ دلت نباشد...

به شکوه گفتم برم ز دل / یاد روی تو آرزوی تو

به خنده گفتا نرنجم از / خلق و خوی تو یاد روی تو

ولی ز من دل چو برکنی / حدیث خود بر که افکنی

هر کجا روی وصله منی / ساغر وفا از چه بشکنی؟

گذشتم از او به خیره سری / گرفته ره مه دگری

کنون چه کنم با خطای دلم / گرم برود آشنای دلم

به جز ره او نه راه دگر/ دگر نکنم خطای دگر

...

نخفته ام به خیالی

که می پزد دل، من خمار صد شب دارم

شراب خانه کجاست...